Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Іван-чай

Сярэдняя: 4.6 (26 галасоў)
Вабіць незнаёмая дарога,
I сабе ты кажаш: прыкмячай.
А калі дарог на свеце многа,
Друг мой, Іван-чай?
              Ды тваіх, смаленскіх, не забуду
              У снягах, дажджах і сіняве.
              Тройчы адбівалі вёску Буду,
              Тройчы паміралі за яе.
А пад Будай — хлопцы пахаваны,
А пад Будай — многія сябры.
Аляксеі, Віктары, Іваны...
Гліна коўзкая. Падзол сыры.
              Узышлі травой і гарыцветам,
              Узышлі на радасць ці жальбу?
              Вунь Іван стаіць па-над кюветам,
              Галавой ківае: «Вось жыву. 
He здзіўляйцеся, што ўвесь чырвоны;
Восем куль было — крывёю сцёк.
Скора восень. Каркаюць вароны.
Жоўты каля ног маіх лісток.
              Хочаш — пачастую нашым чаем,
              Я ж цяпер навекі вадахлёб».
              He, Іване, з чаем — пачакаем,
              Закурыць не лішне нам было б.
Мы цыгарку скруцім па-былому,
Пусцім шызы дым на правады.
Першая зацяжка — мне, жывому,
Бо занадта ў сэрцы гаркаты.
...............................................
Чырвань, чырвань, колер праваты...
adidas Ultra Boost kaufen


Выдатны верш!

Выдатны верш!