Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

абяцанне

Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)
Дзьве тысячы трыццаць чацвёрты раз (А можа, дзьве тысячы трыццаць пяты?) Cпяшаюся ўзвесці шкляністую гору фраз, Абяцаных кволай душою - як роўна праклятых. Як я сабе адчуваю? Нібыта маленькі ірландскі прывід, У сумрачным лесе, што дыша праз кветкі імшараў: Цягнуся скрозь вільгаць блакітную, а зеніт Майго сонца ўтойваюць імглістыя злыя чары. А песня ўсё грае, і думкі нязносныя стогнуць З-за аконца галосіць і вые бялявая шчыльная смуга. Сэрца бьецца глушэй, і словы ў паветры тонуць: "Пакідаю цябе"; застаюсь пачуццем перапужан. Arisara Karbdecho