Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

адчайнае

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
АДЧАЙНАЕ Я — нявольнік самотны з забытага краю. Я — пакутнік, закуты людзьмі ў кайданы, — Ані волі святой, ані ласкі не маю, Ды асуджаны без аніякай віны. Грудзі боль невыносны пячэ-раздзірае, Сэрца б’ецца, нібыта ў шаленстве сляпым. І не знаю, за што мяне Бог так карае, Шле мне выпрабаванні адно за адным. З дня у дзень, з году ў год насланнё чорнай хмарай, Як каршун той, кружляе-вісіць нада мной. Не адважуся — бо адвучыў сябе — марыць, Не здабуду ў душы сваёй лад і спакой. Рвуся ў спуднай трывозе, ў зняможаным гоне — Ні адхлання няма мне і ні забыцця… Неадкупны прыгонны я, вечны прыгонны Не ў чужога — свайго, што ад Бога — жыцця. Ці то дождж секане, нібы шротам, па твары, Ці то спёка абпаліць знарок усяго, — Я цярплю, я трымаю, трымаю удары, Не растраціўшы духу зямнога свайго. І калі давядзецца ўсё ж легчы на сечы Пад напорам звыродных атар дзікуноў, Не сцярплю, не зміруся і там, і не ўкленчу — Папрашуся на бітву святую наноў. Womens Running Shoes