Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Адгалёкала лета...

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Адгалёкала лета. Збіраецца ў вырай. Мы па-свойму сягоння праводзім яго: заблукаўшы апоўначы параю сірай у абшарах заветнага лугу свайго. Мы з табою ўсё лета збіралі тут кветкі і шукалі жар-птушкі сляды ў мурагу. А цяпер сеем росы — як малыя дзеткі, на каторых разлука нагнала тугу. Ты ў далонях маіх саграваеш далоні, бы стамлёны вандроўнік душу ля агню, а глядзіш на мяне, як на лік на іконе, не прымаючы вуснаў маіх цяплыню. Я трымаю цябе ў ратавальных абдымках, асвятляючы ўсмешкай сутонне душы— і пры тым адчуваю сябе невідзімкай, бо самоту тваю не магу патушыць. Ды малю: не сумуй! Глянь, як высі зайгралі! Я сягоння табе, каб затміла зару, назбіраю са жнівеньскіх знічак караляў і калье маладзіка з нябёс падару. І няхай зазвініць на расстанне калоссе— недажатая латачка летніх хвілін!.. І давай захаваем на доўгую восень пра апошнюю летнюю ночку ўспамін. 15.08.2014 Footwear