Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Афарызмы 2

Сярэдняя: 3.6 (12 галасоў)
*** Ад прадзедаў спакон вякоў Не стала меней мудакоў. *** Трэба дома бываць часцей, Будзе выраз на твары прасцей. *** З легендаў і казак былых пакаленняў Дагэтуль не маем другіх дасягненняў. *** Касіў Ясь канюшыну, Патушыўшы лучыну. *** Быў час, быў век, была эпоха, Цяпер жа ўсе разводзяць лоха. *** Бог забаўляецца з намі, Жарт у Яго не пусты, Быццам лістоўкі рэкламы, Шле надзвычайныя сны. *** Хіба пакідаюць край любімы, Не стрываўшы роспачнага зла? Чалавек далёкі ад Радзімы – Птушка адляцеўшая з гнязда. *** Тут цяпер паўсюль ідыятызм, Толькі ён па-рознаму завецца, То антаганізм, то шавінізм, Гледзячы, на кім паспеў прыгрэцца. *** Лёгка пажылому Шчасцейка знайсці, Радасна жывому З кладбішча ісці. *** Запал не прадугледзеў верных слоў, Размова паляцела не ў кантэксце, Як часта сярод статусных чыноў Упартасць кажа нам аб інтэлекце. *** Тут толькі пацёртыя швабры, Тушыце свае кандэлябры. *** У час таталітарнае свабоды Адкрылася хто блізкі быў каму, Ядналіся маральныя уроды, Сумленныя былі пааднаму. *** Што ж гэта зрабілася? Новага не просім, Нам прыносіць час Болей, чым выносім. *** Ці застацца навек маладым, Ці насмешлівым быць, ці сур’ёзным? Так, жывём мы пад небам адным, Гарызонт жа у кожнага розны. *** Вечна чуецца ныццё, Справы не да ладу, Пражывай цяпер жыццё, Не рабі адкладу! *** Можа быць творы б вялікія Сталі ў мазгу нараджацца, Каб са штодзённасцю дзікаю Мне не прыйшлося ўжывацца. *** Павольны парадак густы Клапоціцца спраўна пра нас, Актыўнасць – занятак пусты, І марна растрачаны час. *** Стагоддзямі ідзе ўсё тое ж племя дзікае, Ні песьняй, ні мальбой нікога не суняць, Вялікая душа, як вогнішча вялікае, Сярод глухой начы усім здалёк відаць. *** А калі дасягнеш мэты І пажнеш яе плады, Промнем яснасці сагрэты, Зразумееш, сродак – ты. *** Цвёрдая пазіцыя Сведчыць нам усім, Што мазгоў кандыцыя Мяккая зусім. *** Кароль вялікасцю дзяржавы Шукае гонару і славы, Хоць трон высока зіхаціць, Ды задніца на ім сядзіць. *** Колькі грошай прыбірае Скупердзяй і сталоп, Аднаго не ўспамінае – Без кішэняў будзе гроб. *** Саграшы на гэтым свеце, Можа лепей стане жыць, Бо, па векавой прыкмеце, Там ужо не саграшыць. *** Людзі, быццам бульба тая, Хто куды скаціўся, Нехта хітра падгнівае, Нехта пахрасціўся. *** Хочаш, каб твае труды Ацанілі людзі? Ляж у гробік і памры, Бо інакш не будзе. *** Рвуцца людзі з цёмнай клеткі Да ўсяго лаяльныя, Для свабоды толькі сеткі, Сеткі сацыяльныя. *** Ева кінулась імкліва На Адамаву любоў, І успомніў Бог жахліва: Рэбры – косці без мазгоў. *** Часта ворагі знікаюць У паганай барацьбе Бо прасцейшага не знаюць: Злыдзень – вораг і сабе. *** Як жыццё закруціць шквалам, Ты за ісціну бяры: У каго сяброў навалам, Тыя - самі не сябры. *** Кажуць, лёгка раскруціцца, Даравітасць праявіць, Мала геніем радзіцца, Трэба у сталіцы жыць. *** Вечнасці рака Князя абмывае, Моцная рука Чыстай не бывае. *** Якія цудоўныя людзі Парой гаварылі пра нас, Не думайце, вечна не будзем, Жыццё выдаецца на час. *** Нялёгкі груз – дарункі Бога, Прыносяць зайздрасць злых вачэй, За талент судзяць вельмі строга, Бяздарнасці пражыць лягчэй. *** Як прыходзіць страх вялікі І дубы ламаюцца, Павярнуўшы свае лікі, Ворагі яднаюцца. *** Талент засыхае ў шуме-тлуме, Не выносіць гучнай пустыні, А бяздарнасць не шукае думы, Сярод гуляў пляшуць яе дні. *** Зноў бяздарнасць разбітная Сто сяброў вядзе сваіх, Талент па жыцці збірае Толькі ворагаў адных. *** Трывіяльныя прыёмы Прыпадносяць нам пахабнасць. Лепей геній невядомы, Чым славутая бяздарнасць. *** Маэстра пісаў геніяльна, Бо так яму вызначыў Бог, Ды толькі, сказаць літаральна, Ніяк ён прадацца не мог. *** Божае натхнёнае дзівацтва – Ліры, флейты, арфы, клавесін, Ах якое тонкае мастацтва! І заробак тоненькі зусім. *** Хоць вучыліся, ды ўсё ж Прынялі без руху Калектыўны злы смярдзёж За адзінства духу. *** Пакручасты лёс пляце Павуціны парныя - Што не ворагі твае, То сябры каварныя. *** Як часта на свет Мы слепа глядзім, Сяброўства – дуэт, Дзе спявае адзін. *** У сэрцы носім раны да пары, За погляд, слова рэзкае, памылку, Як часта пакідаюць нас сябры, А ворагі збіраюцца ў капілку. *** Пакуль дабрыні І зла не пазналі, Ўсе людзі браты, Як Каін і Авель. *** Не паняць, не змерыць Скупасці прыроду, Золата праверыць Чалавека пробу. *** Глядзіце за сабой, У гэтым і загадка ўся, Не вельмі хітры той, Хто хітрасцю праславіўся. *** І адкуль бярэцца Аксіёма злая, Покуль хітры б’ецца, Мудры саступае. *** З ваеннымі не раз я сустракаўся, Таму засвоіў ісціну адну – Ў якую б форму ты не апранаўся, Фуражка дэфармуе галаву. *** Сёння, як ніколі, дурасць зборная Лезе ў неразумны нізкі лоб, Кожная асоба непаўторная Ў калектыўны верыць гараскоп. *** Дзікі натоўп нішчыць вершы, Камні магільныя б’е, Большая частка над лепшай Зноў перавагу бярэ. *** Мне салодкае віно, А яму сухое, Дык чаму ж, усё адно, П’янае такое? *** І куды наш век ляціць, Захварэць ізноў прычына, А, калі захочаш жыць, То бяссільна медыцына. *** З пагардай часта паглядаем, Штодзень з надменнасцю ідзём, Парады кроплямі прымаем І вёдрамі іх раздаём. *** Рэзка падае настрой, Ўсе наўкола вінаваты, Плюнь на іх і будзь сабой, Ролі іншыя заняты. *** Аж да роспачнай бяды Мяне думка страшыла – Не прабіць глухой сцяны Інтэлекту вашага. *** Часам, каб заняць высокі пост, Перажыць ліхое давядзецца, Бо усё часцей кар’ерны рост Шляхам палавым перадаецца. *** Учора днём з адной прахожай Мяне дарожанька звяла, Яна была такой прыгожай, Што быць разумнай не магла. *** З кім сягоння ў ЗАГС ідзеш, З тым і ночку правядзеш. *** Шукаем дарагіх, Прыгожых разглядаем А сустракаем тых, Каго ужо чакаем. *** Інтэлект ляціць пралётам, Не паклічаш наўздагон, Калі спорыш з ідыётам, Так жа сама робіць ён. *** - Усё у мяне добра!- Даводзіць сябар мой, - Пад сэрцам ные хорда І радасны настрой! *** Баха і Моцарта знаю, Вельмі любілі наліць, Вось я цябе і пытаю: Хто ты такі, каб не піць? *** У салёнай расе Нельга вочы памыць, Калі быць, як усе, Для чаго тады быць? *** Хіба можа сэрца чакаць, Калі адышло спадзяванне? Не трэба мінулага зваць, Сустрэча – пачатак растання. *** Сёння ізноў невясёлы, Зноў вінавачу сябе, Помню разумныя словы: Здраджваюць толькі свае. *** Інстытуцкія дыпломы Прадаюцца ўсё часцей, Як казаў адзін знаёмы: Дурні сталі багацей. *** Крылы і турбіны адваліліся, І хаця наўдалы быў палёт, Дружна ў самалёце памаліліся Пастар, ксёндз, мула, равін і поп. *** Слухаю сяброўскую бяседу, Ад душы мяне ушанавалі, Сёння, акурат пасля абеду, Непрызнаным геніем прызналі. *** Жонка ад разрухі вые, А мужык сядзіць паважна, Калі рукі залатыя, То адкуль растуць – не важна. *** Зарплата крывіць сваю рожу, Да ніткі сцёрлась паліто, Пакрыўдзіць творцу кожны можа, А даць капеечку – ніхто. *** Зноў сягоння маўчыць тэлефон, Ад таго невыцерпна паскудна, Выдаляеш дзясятак імён, Там глядзіш – і не так ужо нудна. *** Дзіка фюзеляж трашчыць, Крылы адрывае, Нема атэіст крычыць, Бога прызывае. *** Не рабі паспешнага прызнання, Хай плыве павольна час густы, Хто не зразумеў твайго маўчання, Для таго і словы – гук пусты. *** Разглядаю, вочы плачуць, Падыходжу ўсё бліжэй, Для таго, каб добра бачыць, Часам трэба стаць далей. *** Колькі маем няпраўды пустой, Да зямлі душы бедныя клоняцца, А праўдзіва цябе любіць той, Хто за дзень твой таемна памоліцца. *** Мы думкамі сусвет ужо аббегалі, Ды ўсё шукаем новых тэмаў дня, Каб гаварылі толькі то, што ведалі, Якая б наступіла цішыня. *** Пад натоўпу язычніцкі стогн Намагаюся чыста спяваць, Запаветны ратуе закон: Мэта музыкі – сэрцы кранаць. *** Калі добры чалавек, То з усімі ладзіць, А як з ліку недарэк, То й сабе нагадзіць. *** Не гуляў, не валачыўся, Не курыў, віна не піў, А як толькі ажаніўся, Так налева і паплыў. *** Прыгадаю смутак дзён былых, Ці то сон, ці з кнігі даўняй казка, Мёртвых не пускаюць да жывых, А жывых да мёртвых – калі ласка. *** Страўнік ежу паглынае, Калі што не так – назад, Галава ж твая дурная Спажывае ўсё падрад! *** Прыехаў мецэнат, Паслухаў, паглядзеў, Сказаў, што не фармат І ў неба паляцеў. *** Мілая мая гіпертанія, Што ж ты не Наталля, не Марыя. *** Стужка жыцця пралятае над намі, Хто па-за ёй, таму вечная памяць, Хто перад ёй, бачыць сны небыцця, Роўна пад стужкай крыніца жыцця. Nike