Мне не забыцца песні той даўняе вясны:
- На Мурамскай дарожцы стаялі тры сасны...
Хадзілі мы, спявалі, і з песняй ты цвіла.
Александрына, помніш, якою ты была?
Цяпер магу прызнацца, тады пачаў кахаць,
Цябе з ніякай кветкай не мог я параўнаць.
Сказаць, што васілёчак, дык фарба ў ім адна,
Сказаць, што ты лілея, - сцюдзёная ж яна.
Сказаць, што ты званочак… Ды ўсіх жа мала іх!..
Такою ты здалася ў семнаццаць год маіх.
Мінула часу многа. Мне навявалі сны,
Як дзесьці на дарожцы стаялі тры сасны.
Прайшлі вясна, і лета, і восень, і зіма…
Александрына, дзе ты? Шукаю я - няма...
дзякуй!)
дзякуй!)
па-першае верш вельмi
па-першае верш вельмi цiкавы)Але мне хацелася каб были водгукi на гэты твор
мне вельмі спадабаўся
мне вельмі спадабаўся верш,дзякуй паэту!!!
Низкий поклон автору этих
Низкий поклон автору этих стихов.
Ну очень класный стишок =)
Ну очень класный стишок =) мне понравился
Затронуло)))*
Затронуло)))*
стих очень хороший
стих очень хороший
Супер...Я просто не ожидала
Супер...Я просто не ожидала сама от себя, что это стихотворение так меня тронет... Калосально....
Мне очень нравится это
Мне очень нравится это стихотворение Вопервых он про меня...
Песьня маяго кахання У
Песьня маяго кахання
У пятнаццаць год маіх,
Неўзаемнага жадання...
Толькі танга на дваіх.
нейкі гэты верш не
нейкі гэты верш не рыфмоўны...........((((((((((((
цяжка чытаць...(((!!!!!!!!!!!!!
Маю прабабулю звалі
Маю прабабулю звалі Александрына. Яна была вельмі добрая, шчодрая, міласэрная. Самая лепшая у свеце... мне вельмі спадабаўся верш. Тым больш, калі ен пасвечаны жанчыне з такім жа імем, як мая прабабуля... Не часта сустракаеш верш, які так прылягае да сэрца. А калі сустракаеш, хочацца завучыць яго на памяць, і ўспамінаць, калі захочацца сэрцу...
а мне нравится этот верш,т.к
а мне нравится этот верш,т.к он маленький по сравнению с Евгением Онегиным-кто его помнит тот меня поймёт!!!!!))))