Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Бадай штовечар...

Сярэдняя: 1 (1 голас)
Бадай штовечар дзённае свяціла здае начному змену — тэт-а-тэт. А тое й рада — сонцу дагадзіла ды шчэ й сабе на ноч займела свет. Вось толькі думка зменшчыцу праймае: каб не згубіць што-небудзь. Дык яна абачны край па вопісу прымае: лясок — адзін, лужок, рака — адна. У полі — жыта — латачкі гектараў. На іх — валошкі — водблескі нябёс. А звыш — аблокі-конікі (ці хмары?) — паміж зямлёй і небам цягнуць воз. Глядзіць начное вока, рэвізуе, фіксуе вынік зверкі на лісце — на тым, які заўчасна — капрызуляй — зляцеў з галінкі ліпы (што цвіце!). Пасля, у цемры, вісне над абшарам і, як саспее хэнць у галаве, па мурагу паглядам тлумным "шарыць" і лічыць знічкі-пацеркі ў траве. Гуляе з ветрам. Зоркам калыханку спявае разам з параю катоў. І да святла ахоўвае альтанку, ў якой схавана вечная любоў! А на зары, вітаючы калегу хвалой-санатай, пост кідае свой — і ў цёплай хвалі сонечнай кунегі ражком айс-крэму тае над зямлёй. 10.07.2014 Nike Jordan Super Fly 4