Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Балада пра душу паэта

Сярэдняя: 5 (9 галасоў)
На той зямлі, дзе вечна быў няўрод І лютавала злыбедная сіла, Праз сотні згубных і знябытных год Паэтава душа закаласіла. На пустцы той - счужэлай, нежывой, На гонях тых - бяскроўных, скамянелых - Змог моц узяць расток з зямлі сваёй І выбіцца з-пад скіб, ужо скалелых. Сярод згібелай стыні і пяскоў, На шэрым абязлюднелым абшары Душа паэта вынікла з акоў Зямной і небнай неадступнай кары. Адрынуўшы прысуды і грахі, Зняможліва, адчайна, ускрыжова На белы свет - знямелы і глухі - Прабілася паэтавае слова. Знядужы люд зацята ўсё маўчаў Пад ношаю свайго наканавання І не пачуў, не згледзеў, не спазнаў Душы ўваскрослай цёплае дыханне. Паўсюль стаяла страшная мярцвень, І ў гэтай беспрасветнасці цярновай Як заклік, як малітву - з дня на дзень - Душа паэта прамаўляла слова. Калі ж яму не ўдасца ўратаваць Сусвет, што зыдзе ўвесь на пацяруху, Жывое слова зможа сведкам стаць Няўмёрласці ўваскрошанага духу. Womens Footwear Online