Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ідалы веры

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
1 Гады змяняе колаўротам, няма спынення ў жыцці. І душы ў царскія вароты, к жывым, нябесам бессмяротным імкнуцца ў веры, у забыцці. Змяняе час нам арынціры, змяняе нам глухіх багоў. Цяпер ахвяра- наша кроў, і нашы целы-сувеніры. Мільёны душ у экстазе веры, мільёны цел у экстазе цемры, у храмы ходзяць мільёны, да бога ж , мусіць, ужо ніводны, ні шчаслівы, ні гаротны... 2 Даўно, о цемра, як даўно жыццё дае нам гэты свет. А колькі ж зроблена чаўноў, каб пераплыць ракі завет. Каб перайначыць, разбурыць, абы не жыць, вось так не жыць: у згодзе, да нябёс у звароце, душы і цела ў сусвеце, у зімах, у вёснах, у леце... На колалёце Чыслабога1, наш лёс напісаны здаўна, у бяздоннай памяці Сварога2 жыццё і смерць ужо раўня... 3 Народы, быццам бы вада, па ўсёй Зямлі, па ўсёй Зямлі, плылі, цяклі, ракой цяклі, была ў іх легкая хада. Абселі. І на розных землях душу вырошчвалі, як лён. У пустэльнях, і лясах, і стэпах жыццё цякло, ракой здавён. І кожны год прыносіў штосьці, была то радасць, або гора, была і кропля, было мора, як з палявання было мяса, але былі і косьці. І час прыйшоў, і вось тады з’явіліся багі… 4 Сварога2 моц сышла з нябёсаў, з'явілася людзям. Агнём гарэлі вочы. Лёсы спляталіся галлём. Галоўны ў пантэоне бог, Сусвета-бог, і бог-пажар. Ен, у бясконцасці, бясконцасць, сусвету нашага каваль... З агню стварыў ён чалавека, удыхнуў жыццё і свет ў яго. І Зямля-Маці сваім млекам карміла... З волі ўсіх багоў. 5 Пярун3 глядзеў, у вачах маланка, у руках быў посах агнявы, і люд складаў яму дары, каля яго зямнога ганка. У чарцей маланкі ён кідае, людзей жа любіць дужа ён. Агнём на небе ён лунае, па колу зноў і зноў здавён. І войскі водзіць у бой з мячом, нараду воінам дае… пасля маланкі яго – гром, як звер з нябёс раве… На капішчы быў ідал з дрэва, павагу гэты бог знайшоў. І моцна людзі мелі веру, і да людзей Пярун сышоў. Цяплом ад сонца на палі, была то ласка Перунова, цяпло ён ліў, і ліў, і ліў і веру меў у людзях, ахову. 6 Дажбог4 і Хорс5 для земляробаў не менш важнейшыя багі. Цвілі і пашні, і лугі, калі свет сонца іх ахоўваў. Свет, як жыццё, вада і ежа, на першым месцы, назаўжды, сусвет круціўся ў мярэжах з людской жалобы і нуды. 7 Вялес6 дагляд вёў над скацінай, мядзведзем-богам назіраў. Сваім даглядам боскім, пільным усю жывёлу захаваў. Хадзіў па лесе, па лугах, як гаспадар, як пан жывёл. У сваіх моцных у руках трымаў на ўсё свой ён дазвол. Крамя таго ў падземным царстве Вялес таксама панаваў, хоць трохі ведаў у пчалярстве але і мёртвых ён хаваў. 8 А чалавек - істота мары, і ёй патрэбен цуд і баль. Не медыцына, але чары, на жаль, на жаль... 9 І калі хрэст узняўся важка над землямі славян, паганцам стала цяжка, цяжка і знік пад водамі Буян7. 10 Ну вось і ўсё... Чаму крывавы? Той крыж, што нёс Хрыстос? Хай кожны сам сабе адкажа, за свой уласны лёс... 2016 г. 1.Колалёт Чыслабога – чыславая каляндарная сістэма (у славян), якая прагназіруе не толькі даты, але і падзеі, якія вызначаюць лёс не толькі аднаго чалавека, але і рода ўвогуле. 2.Сварог – у славянскай міфалогіі бог неба, нябеснага агню, вярхоўны бог усходніх славян. 3.Пярун – бог нябеснага агню, бог-грамабой, адно з галоўных бостваў славянскага пантэону. 4.Дажбог – у славянскай міфалогіі бог сонечнага святла, сын Сварога. Дажбог у славян – бог Сонца. Ва ўяўленні беларусаў – прыгожы, светлавалосы, моцны дзяцюк. Беларусы для яго – унукі (паводле міфалогіі). 5.Хорс – увасобленае сонца. 6.Вялес – заступнік скаціны, бог падземнага царства. 7.Буян – казачны востраў-град, на якім расце Дуб (дрэва-свету), дзе знаходзіцца святы камень Алатыр, які ўвасабляе цэнтр свету. Shop Women's Boots