He прасі прабачэння дарэмна: Ўсё дала, што магла ты мне даць. Ты мне болей ужо не патрэбна, Ды не хочацца адпускаць.
Я знайду цябе ў парку халодным; — Можа, прыйдзеш яшчэ да мяне? Вецер з вуснаў сарве тыя словы I з размаху мне ў твар шпурляне.
весна, весна как ты мила, твои зелёные листочки, окружают мир до ТОКИ ))))))))
весна, весна как ты
весна, весна
как ты мила,
твои зелёные листочки,
окружают мир до ТОКИ ))))))))