Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Каля вогнішча

Сярэдняя: 4.8 (12 галасоў)
Над восеньскім полем адзіная зорка To знікне, то зноў задрыжыць угары. Павеяла дымам вільготным і горкім З кастра, што, відаць, дагарэў без пары. Знаёмыя пахі сатлелай ігліцы Я прагна ў абветраным полі лаўлю I мару, — да вогнішча б мне прытуліцца, Іскрынку б знайсці, — я агонь распалю. Знайшоў і з-пад прысака выграб жарынку, Дыханнем яе у далонях сагрэў, Падкінуў ігліцы, і цераз хвілінку, Як знічка, агеньчык дрыжаў і гарэў. Я ўкленчыў прад ім, нібы вогнепаклоннік, Прасіў не патухнуць, ажыць і гарэць. Дрыжаў язычок, і зялёненькі конік Да вогнішча выскачыў лапкі пагрэць. Агонь зашугаў, затрашчала ламачча, Гарачыя іскры ляцелі да зор... У полі асеннім — такая удача — Знайсці і раскласці з іскрынкі касцёр. Таму не было мне і ў змроку трывожна, Хоць нейчыя крокі пачуў за спіной: Да вогнішча з поля прыйшоў падарожны, I мы гаварылі на мове адной. Ігліца трашчала, ламачча гарэла, Асеннія ветры свісталі ўвушшу. Мне рукі азяблыя полымя грэла, А роднае слова сагрэла душу.Nike Blog


А якога года?

А якога года?