Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

родная мова

Сярэдняя: 4.4 (33 галасоў)
Цягне ў Мінск, да Траецкага зноў на спатканне… Слухаць музыку горада, танчыць з рознымі мінакамі, маляваць непаўторныя віды і ўявы, дыхаць вершамі з пахам вячэрняй кавы, блукаць павольна па вулачках вузкіх i размаўляць на прыгажэйшай з моў – беларускай… Nike


Сярэдняя: 4.2 (44 галасоў)
Аб Мове Роднай замоўлю Слова я… *** Жыццё гадЫ пакрыху адбірае… Прыходзе Сьмерць, і кажа нам: – ПарА. Старэюць хаты… Дрэвы паміраюць… Зыходзяць людзі на пагостны Край. Жыццё – дае гадЫ, і забірае... Ў скарбонку Вечнасці кладзе. Калі ж, хто з нас і памірае, то, ў Рай, ці ў Ад – не пападзе. Зямля усіх нас – у сябе прыемле. І творыць прах – і з Добрага, і з Злога… Мы, як Сусвета частка, ляжэм ў зЕмлю. І застаюцца толькі – наша Праца з Словам. Калі ж Народ губляе сваю Мову, Гісторыя народ такі – як сьмецце можа змесьці ! Бо, ў Будучыні не павядуць Размову, пра той народ – чыёй і Мовы ўжо няма на Сьвеце. *+* 1 сакавіка 2014 г. Менск. Беларусь. **( пакрыху – понемногу; адбірае – отбирает; і кажа – и говорит; хаты – дома; дрэвы – деревья; пагостны Край – погост,кладбище; скарбонка – копилка; у сябе прыемле – в себя принимает; Праца – Труд; губляе – теряет; сьмецце – никчемный мусор; Будучыня – Будущее; Размова – разговор). Jordan Extra Fly


Сярэдняя: 4.1 (179 галасоў)
Шлях чорнай гадзюкаю, Пад калёсамі, Вёскі, праз мутнае шкло, Кастылі ля хат, Дзе вёдры з яблыкамі, Кастлявая – тутэйшая, А гарадам – усё роўна, Я сам з гораду, А сэрца шчэміць, Мы ўсе тутэйшыя, І нам – усё роўна?Adidas Shoes


Сярэдняя: 4.2 (258 галасоў)
Брат мой! Братка мой! Братачка родны! Адкажы – сам сабе адкажы: Чым зрабіўся табе непрыгодны Скарб бясцэнны тваёй жа душы? Ад чаго так бяздумна, бязмоўна Ты яго выракаешся сам? І чаму табе так усё роўна, Што аборай становіцца храм? Ці таму, што калісьці падступна Растапталі твой шчыры давер? Што на ніве, дзе сеяў ты рупна, Вытраўляліся ўсходы твае? Што ў стагоддзях варожыя збродні Распіналі твой лёс на крыжы? Брат мой, братка мой, братачка родны, Адкажы – сам сабе адкажы! Жыў ты ў горы, змагаўся ў няволі, I канаў, і сыходзіў крывёй, I жывым ты гарэў, а ніколі Не саромеўся мовы сваёй. Схамяніся ж, ачніся, агледзься! Ды разваж, ды раздумай як сьлед: Што пакінеш ты з поля ў налецьце? З чым нашчадкі пакажуцца ў сьвет? Ці паверыў, што род твой бясплодны, I свой лёс прамяняў на чужы?.. Брат мой! Братка мой! Братачка родны! Адкажы. Сам сабе адкажы! adidas