Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Маё прозвішча ШАКОЛА

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Ёсць на свеце прозвішчы ўсялякія. Адны – вядомыя,другія – не зусім. Адны пачуўшы,рэагуем абыякава, А нейкія душу трывожаць нам усім. Ну вось. Давайце возьмем прозвішча «Шакола», Якіх эмоцый вам яно дадасць? Без нейкіх тлумачэнняў, Проста за «Шаколу», Ніхто й граша ламанага не дасць. Хутчэй за ўсё, Слізнеш,спадар,ты вокам - А праз хвіліну і не ўспомніш аніяк, Хоць прачытай яго з другога боку, Ці выварочвай слова так і сяк. А вось,калі дабавім імя ПЁТРА, Ды скажам: «гэта Валяр'янаў сын», Тады – другая справа,так,з налёта Мянушку не адкінеш ты зусім. І нехта ўспомніць: - Знаю чалавека, Бацькі яго з Лагойшчыны былі, Памёрлі ўжо,былі у сталым веку, Прыстойна працавалі і жылі. А Пётр Валяр'янавіч Шакола… Дык ён – настаўнік і крыху паэт, І шмат гадоў вучыў дзяцей у сельскай школе, Дапамагаў асэнсаваць ім навакольны свет. За гэтым пойдзе: колькі год жыве на свеце, Дзе сёстры пражываюць,дзе браты. Што робяць,дзе жывуць,якія дзеці. Ці ёсць сабакі дома і каты. Што есць і п'е,у чым адзеты. Ці ёсць машына,як абстаўлен дом. Якія курыць (ці не курыць) цыгарэты. Ці быў калі асуджаны судом… І так далей,і можна да бясконца Партрэт той шчыра маляваць, Ласкаць яго ў праменях сонца, І чорнай фарбы дабаўляць. Ды не партрэт,а цэлую карціну Напішуць людзі ўсёй гурмой. А ты – глядзі на гэтую прасціну І заставайся сам сабой. А сам,я сам,ну як сябе сам бачу? Што прозвішча маё мне,што – імя? Адзін ў Ашмянах я – такая вось задача - Шаколаў нават у раёне больш няма! Таму павінен быць я чалавекам І роўна па шляху свайму ісці. Убок ступі – чакае небяспека З накатанай дыстанцыі сысці… Імя тваё – то ёсць вялікі гонар, Нясі яго з паднятай галавой. Яно з табой,ад нараджэння і да скона, Яно ў журбе і ў радасці – з табой! У прозвішчы тваім гавораць гены продкаў: Ты,як бы,прашчур сам і сам – сваё дзіця. У кожным прозвішчы адзначаных угодкаў Намнога больш,чым дзён твайго жыцця. За кожным прозвішчам хаваецца эпоха. Тут трэба толькі ў корань зазірнуць,- І ўбачыш ты: усё ідзе ад Бога, І што прайшло,таго нам не вярнуць! Чаго,брат,не было у кожным радаводзе: І добрых спраў,і нават чорных дзён. Усё там ёсць,што трэба па прыродзе, Ты – лепшае цані,яму кладзі паклон. Шануй свой род,сваіх далёкіх продкаў, І тых,хто быў,і ёсць,і будзе жыць яшчэ. А ў свята не забудзь падняць кілішак водкі За іх усіх,з каго тваё жыццё цячэ. Вось так,сябры.Хай людзі ўсе наўкола Цераз вякі,свой – кожны,ухваляюць род. А зараз – налівайце,вып’ем за ШАКОЛАЎ, Няхай жывуць на гэтым свеце мно-о-га год! Adidas