Колькі вёрст нас раздзяляе!.. Хоць машынны зараз век, Ды не часта ўсё ж бывае, Што мяне ты сустракаеш, Самы родны чалавек. Колькі вёрст нас раздзяляе!.. Дзякуй, мама, што ты ёсць! Як я радасна ўздыхаю, Калі дзверы адчыняю, А ты кажаш тату: - Госць!
Чытала ваш верш "Мама" - плакала. Дзякую вам.
Чытала ваш верш "Мама" -
Чытала ваш верш "Мама" - плакала. Дзякую вам.