Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Мова

Сярэдняя: 4.5 (315 галасоў)
Празрысты звон,
грымотны грукат,
скалісты свіст,
магутны гул —
усе
      разрозненыя гукі
цяклі,
каб зліцца
                  у агул.
Хісталі
            ўздыбленыя далі,
глыбаста білі ў небасхіл.
I ў немату
                 не прападалі,
а западалі
і раслі.
I ціш і гром,
і звон і шорах
спляліся
               ніткаю радства, —
калі з грудзей,
                         нямых і чорных,
аднойчы
мова прарасла.
nike


Гэты верш заслугоўвае самую

Гэты верш заслугоўвае самую найвышэйшую адзнаку.

Ну, гэта ж, Алесь Разанаў.

Ну, гэта ж, Алесь Разанаў. Самы лепшы з лепшых.
Найцудоўнейшы верш.

Гут

гут

Понравилось

Понравилось

этот стих прекрасно

этот стих прекрасно паказывает особенность беларусскай литературы , браво поэту!

Вельмі хораша,пранікліва і

Вельмі хораша,пранікліва і зусім па-роднаму. Брава!

Выдатна)

Выдатна)