Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Надзея

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Неяк нястрымна, Імкліва мінае жыццё. Сумна… Туляюся больш за паўвека па свеце: Скроні ссівелі І сталі дарослымі дзеці, І, тым не менш, Кожны дзень для мяне – Адкрыццё! Колькі пражыта на свеце чароўных мінут! Быццам вясёлка іскрыцца Ў крышталіках лёду – Дорыць жыццё асалоду, Як кропелькі мёду, Каб не загорка было паміж бед і пакут. Вось ужо восень, І хутка ізноў халады. Не разумею – Хутчэй адчуваю я сэрцам: Век – для жыцця, Але будзе імгненне для смерці, Што б ні рабіў – анічога не возьмеш туды. З кожнай хвілінаю менш разумею жыццё, Холад самоты дае мне ў адказах навука. Песню не створыш ніяк З камертоннага гуку, Песню без сэрца чакае заўжды забыццё. Колькі адмерана? – Зноўку пытанне дрыжыць. Колькі разоў Мне спяе сваю песню салоўка, Колькі радкоў Набяжыць на паперу з алоўка, Колькі хвілін хвалявання паспею пражыць? Я зразумеў, Што з імгненяў складаецца век. І не спыніць, Не стрымаць той хады чалавеку. Ледзь азірнуўся, І ўжо апускаецца века – Сонца не бачна з-за сцятых навекі павек. Як там за краем? – Не скажа мне нават і Бог. Можа я ўбачу – Не ведаю, з пекла ці раю, – Што мае вершы наогул ніхто не чытае. Хіба і вершы як след напісаць я не змог? Што ж застанецца, Калі адыду я ў нябыт? З гэтым пытаннем звяртаюся, Пэўна, не першы. Хай застануцца Хоць тры невялічкія вершы, Добра, не тры – Хай адзіны не будзе забыт. Свеціцца ў цемры Надзея агеньчыкам мне: Ўсё праміне – Застанецца на свеце каханне. Можа, калісьці юнак У пяшчоце спаткання Сэрца каханай маімі радкамі кране? Пэўна, і ён не ўзгадае мяне праз гады. Сціплы самотны радок прагучыць ананімна, Проста да зор паляціць на чароўным уздыме, Гімнам каханню, А што без імя – не бяды! 1997 Nike Shop


Шаноўны Георгій! Гэты верш -

Шаноўны Георгій! Гэты верш - адзін з найлепшых Вашых твораў. І кранае да слёз.