Народ, Беларускi Народ!
Ты - цёмны, сляпы, быццам крот.
Табою ўсягды пагарджалi,
Цябе не пушчалi зь ярма
I душу тваю абакралi, -
У ёй нават мовы няма.
Збудьзiўшысь ад грознай бяды,
Увесь поўны сьмяротнай жуды,
Ты крыкнуть ня вольны: "Ратуйце!"
I мусiш ты "Дзякуй" крычаць.
Пачуйце жа гэта, пачуйце,
Хто ўмее з вас сэрцам чуваць!
Верш добры, але ў ім столькі
Верш добры, але ў ім столькі памылак...
Сьляпых кацянятаў не
Сьляпых кацянятаў не топяць,
Калі шмат вакол пацукоў.
Даюць малако, яшчэ носюць,
За карак, каб слухаў бацькоў!
Каб ведаў свой час, памяркоўна
Сачыў за падзеямі тых,
Каму ў свой час будзе годным,
Раптоўна спыніць хуткі дых!
вельми добра...
вельми добра...