За буйнай ракою я бачу Палессе,
Хвалюецца сэрца ўнутры.
Аднекуль пачуў мілагучную песню:
Палесся пяюць жыхары.
У вёсцы гучыць паляшуцкая мова,
Задорны мясцовы народ
Заўсёды сустрэне гасцей добрым словам,
Гасцей возьме ў свой карагод.
Буслы тут амаль што на кожнай хаціне
На дахах у гнёздах сядзяць,
І сонечным водбліскам недзе ў нізіне
Балоты яскрава гараць...
Блакітнае неба спрадвечна над краем,
Тут з песняй працуе народ;
Заўсёды гасцей з цеплынёй мы вітаем,
Гасцей возьмем мы ў карагод.
Паўсюль тут, як неба, блакітныя вочы
І чыстыя, быццам раса...
Рака застывае пад купалам ночы,
Пакрытая зоркамі ўся...
Застукае сэрца: ізноў на Палессі!
Гучыць разам з песняй той стук,
Плыве ў небакрай мілагучная песня:
Пяе мой браток паляшук.