Позіркам кранаюся ўначы
Блізкіх і далёкіх думак-мараў
І сляджу вачыма. Не крычы.
Я павольней рухацца не стану.
Сны твае пахабныя. Я ў курсе
Гэтай справы досыць-та даўно.
“Толькі б не паддацца на спакусы” –
Мне крычыць “разумнае” нутро.
Вусны ж цёплы дотык прынялі
І зачырванеліся ад думак,
Быццам стаў апошнім на Зямлі
Гэты самы першы пацалунак.