Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Пра спрадвечную бяду

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
Адамава племя, як трапіў сюды, Шаную ўвесь час чын па чыну, Я нават уславіў жанчыны сьляды, Ды, Божа, ратуй нас ад страшнай бяды Пра нешта спрачацца з жанчынай. Спрачацца з жанчынай — нібы піць віно, Уляжаш — ня выпусьціць зельле. Тады назаўжды застаецца адно: Глядзець без супынку старое кіно, Хадзіць па жыцьці, як з пахмельля. З ёй лясы тачыць можна месяц і год, А зрух — толькі буркату шлунку... I ў бедных мужчын ёсьць адзіны зыход — На гэты, заўсёды адчынены рот Навесіць замок пацалунку.Nike Air Max