Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

РАМАНС

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Пад вечар, восенню няяснай, У пустэльных дзева была краях I бедны плод любовi згаслай Трымала з дрогам у руках. Было скрозь цiха - лес ды горы, Усё спала ночы цьмяным сном; Яна ж кiдала у дакоры Свой позiрк боязна кругом. I на бязвiнным тым тварэннi, Уздыхнулы, запынiуся мiг... "Ты спiш, дзiця, маё мучэнне, Не спасцiгаеш бед маiх, Адкрыеш вочы i ратункам Да цыцкi не прымкнеш маёй. Не знойдзеш заутра пацалункау, Нi мацi, роднай i тваёй. Яе шукаць дарэмна будзеш!.. Ён, вечны сорам, вiна мая, - Мяне навекi ты забудзеш; Ды не забуду цябе я; Дадуць прытулак спрэс чужыя I скажуць: "Ты ля нас чужы!" - А ты спытаеш: "Чаму чужыя?" Няма сцяжын з тваёй мяжы. Jordan