Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Шляхамі памяці

Сярэдняя: 2.9 (10 галасоў)
Імчыць дарога роўным палатном, Няма ёй ні пачатку і ні краю. І далягляд за выпуклым акном У фарбах вечара бліскуча патанае. Бягуць услед за мною ўспаміны Шляхамі памяці, зарослай даўніной, Завуць сумленне на вагі Феміды, А сам сабе я стануся суддзёй. Успамінаю ўпартае юнацтва – Атручвай абыякавасцю дні Матулі, і ў яе любові царстве, Раскідваў доўга, плённа камяні. Я не блістаў павагай да старэйшых, Заўжды адказы дзёрзкія даваў, І каб сустрэўся я з сабою меншым, То вушы ўсе б сабе паабрываў. Як узгадаю першае каханне – Пляваць хацеў на тонкі ход падзей, І сплёўшы павуцінне скрыжаванняў, Лёс-жартаўнік турбуе двух людзей. Імчыць дарога пад разрыў матора, І ў шуме ўсведамляецца той факт, Што як бы не ўцякаў з людскога мора, То ад сябе ўсё ж не ўцячэш ніяк. Nike Shop


Вяршыня сучаснай беларускай

Вяршыня сучаснай беларускай літаратуры:

"То ад сябе ўсё ж не...."

Вельмі кепскі верш.