Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Дзяніс Шпіронак

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Цішыня адцяняе напевы заходу,
Бег аблокаў зусім не чуваць,
Яны ў футры ружовым імчацца дадому,
Каб ўсе кроплі вады на зямлі пазбіраць.

Вецер гоніць наперад нягнуткія дрэвы,
Ў падарожжа ўпарта заве.
Яны слухаюць дзіўных вандровак павевы,
Але смеласці ім ўцячы не стае.

Дзіця восені – лісце пажоўклае, - ціха
Калыханку шапоціць сваю,
Укрывае, хавае, бароніць ад ліха,
Ад марозаў рыпучых ратуе зямлю.

Ліхтары быццам коўдрай ахутаў туман,
Каб святла таямніцу раскрыць.
У замове з марозам пайшоў на падман,
Па праменю спрабуе рассеяць, разбіць.

Гэту казку мне верасень шэпча ўва сне
І даруе сусветны спакой.
Гэты казачны сон праз зіму пранясе,
І ўжо больш ніколі не прыйдзе за мной.



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

Воскресный вечер, тихий вечер,
Свет фонарей тяжелый, тусклый.
Уставший город, место встречи –
Наш переходец захолустный.

Тогда же было все иначе –
Бродяги-музыканты, песни,
Глаза у нас горели ярче,
И души рвались в поднебесье.

Я знал, что просто так не может
Затухнуть дикое веселье –
Сюрприз наутро, дрожь по коже,
В груди приятное волненье.

И вот лечу тебе навстречу,
Часы, минуты на исходе,
А в голове – наш первый вечер
В том захолустном переходе.



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Парушыў стасункаў святыя каноны,
Хацеў ва ўсім разабрацца…
Пасуе чырвоны глінтвейн для размовы,
Белы глінтвейн – для танцаў.

Да ночы спрачаліся з’едлівым тонам,
Кідалі на здзеку пытанні.
Для новых сустрэчаў падыдзе чырвоны,
Белы глінтвейн – на растанне.

Так можна да скону сядзець ля каміна,
Баяцца, што дроў наламалі.
Чырвоны глінтвейн прынясе ўспамінаў,
Белы глінтвейн – толькі жалю.

І нават дагэтуль не зразумелі,
Чаго ад жыцця чакалі.
З чырвоным глінтвейнам мы цалкам згарэлі,
А з белым мы проста кахалі.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Грымяць калёсы, адбіваючы ў душы,
Скрыпіць-рыпіць цягнік на паваротах.
Праносяцца ў акне сталбы балотныя,
Аблокі, лужыны, палі, лясы дрымотныя,
А ў галаве маёй мігцяць гаротныя
Жыццё і лёс, у маладосці на мяжы.

Як плямы снегу белыя ўвесну
Сярод туманнай шэрасці дажджоў,
Такіх людзей даваў Бог зноў і зноў,
З імі сябе неяк па-свінску вёў,
Не думаў пра адданасць, пра любоў,
Якую ў сэрцы чыстым сваім неслі.

Як першы лёд на возеры слабенькі,
Які адразу здрадзіць, толькі стань, -
Двудуш’е, сквапнасць, хцівасць і падман,
Шукаў заўжды, трапляў у іх капкан,
І заганяў сябе ў гэты стан,
Дзе толькі чутна крыкі, стогны, енкі.

Як жаўранак шчаслівы і малы,
Што ў высь ірвецца трапяткімі крыламі, -
Так лёсу падарункі ўсімі сіламі
Я ў неба выпускаю брудна-сіняе.
Мой шлях усеяны магчымасцяў магіламі,
Але я супраць лёсу заслабы.

Я ведаю, ёсць дзесь ўдалечыні
Ліхтар святой надзеі незгасальны,
Ён радасны, жывы, непрадказальны,
Ён вераю ў лепшае запалены,
І як настане момант вырашальны,
Пайду праз цемру я на тыя прамяні.