Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Дзяніс Шпіронак

Сярэдняя: 3.1 (12 галасоў)

Давайце патанцуем з Вамі танга,
І разам у абдымках завірух
Вучыцца жыць пачнем у танцы прагна,
Жыцця злавіўшы няўтомны рух.

У палкасці забудуцца праблемы,
Якія мы стваралі для сябе.
Зліемся ў адно ў рытме смелым,
Што сэрца ўсхвалявана адаб’е.

Аркестр змоўкне, з ім і нашы душы
Саромліва разыдуцца навек,
І залу танцавальную мінуўшы,
Пасыплюцца слязінкі з-пад павек.

Ваш пах са мной надоўга застанецца,
І ў зале гэтай ўспомню час, калі
У цішыні, без сведкаў і аркестра
Мы гутаркі чароўныя вялі.

Святло памрэ, пыл ляжа на падлозе,
І толькі памяць выведзе на след
Той пары, моцна стомленай у цноце,
Што знікла раптам, як святло камет.



Сярэдняя: 3.6 (7 галасоў)

Чорныя людзі
З чорным нутром
У чорных балаклавах
Цяпер - грамадзяне. Нераўнадушныя.
На поўныя грудзі
Нельга ўздыхнуць. Гамон
Іншым думкам. Па вашых парадах -
Маўчаць, каб законнасць не была парушана.

Спекуляцыі
На чэсным імені
Чэснага чалавека
Цяпер - цынічная штодзённасць.
Датацыі
З дзяржаўнага вымені
Не робяць калекай,
Бо правільнае меркаванне не парушае законнасць.

Оруэл - кумір
Для тых, хто мае нахабства
Заганяць у магілы
На вачах усяго цывілізаванага свету.
Вайна - гэта мір.
Свабода - гэта рабства.
Нязнанне - гэта сіла.
Улада не сродак; яна - мэта.

З гэтым
Хочаш ня хочаш
Цяпер трэба жыць,
Дыхаць паветрам,
Глядзець у вочы...
Баліць.



Сярэдняя: 3.5 (12 галасоў)

Пад кашулю прапоўз халадок,
У нябёсах аблокаў конніца,
У вачах ад свячы аганёк,
А з ім я і мая бяссонніца.

Закруціўся ў кокан коўдры,
Ноч размову са мной павяла.
Праглядаю жыцця паўторы
І ратую кавалак цяпла.

Месяц зноў захацеў падмануць –
Ён падслухаў мае таямніцы,
То спрабуе пад коўдру слізнуць,
То гадае, чаму мне не спіцца.

Ў вышыні перамігваюцца зоркі –
Не сумуй, маўляў, мы жа з табою.
А вароны разносяць плёткі,
Пра іх ціхія мары і мроі.

Ноч крычыць – размаўляй са мной, дружа,
Я хачу табе цалкам запомніцца!
Варыянтаў ты маеш ня дужа,
Я насамрэч і ёсць бяссонніца.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Цішыня адцяняе напевы заходу,
Бег аблокаў зусім не чуваць,
Яны ў футры ружовым імчацца дадому,
Каб ўсе кроплі вады на зямлі пазбіраць.

Вецер гоніць наперад нягнуткія дрэвы,
Ў падарожжа ўпарта заве.
Яны слухаюць дзіўных вандровак павевы,
Але смеласці ім ўцячы не стае.

Дзіця восені – лісце пажоўклае, - ціха
Калыханку шапоціць сваю,
Укрывае, хавае, бароніць ад ліха,
Ад марозаў рыпучых ратуе зямлю.

Ліхтары быццам коўдрай ахутаў туман,
Каб святла таямніцу раскрыць.
У замове з марозам пайшоў на падман,
Па праменю спрабуе рассеяць, разбіць.

Гэту казку мне верасень шэпча ўва сне
І даруе сусветны спакой.
Гэты казачны сон праз зіму пранясе,
І ўжо больш ніколі не прыйдзе за мной.