Ой ты, рэчанька... неглыбокая!
Над табой жаўронак звініць…
А я дзеўчына адзінокая.
На мяне ніхто не глядзіць...
Не крывенькая, не гарбатая,
Але ж маюся ўсё жыццё:
Сірацінушка не багатая,
Ўсё, што ёсць на мне – не маё…
Ой ты рэчанька срэбразвонная!
Ля цябе заўсёды – спакой…
Я ж – гаротная, я ж – прыгонная.
Заспяваю – слёзы – ракой…
Няма матухны, няма татачкі...
Зноў да раніцы не засну...
Ў чужым дворыку, ў чужой хатачцы
За кавалачак гну спіну…
Цячэ рэчанька, прытуляецца
Да адлеглага беражку...
Да мяне ж ніхто не спяшаецца…
Для каго ж сабе берагу?
Ці для мілага? Ці для любага -
Мо калісьці стрэціцца мяне?
Ці для нейкага злыдня грубага,
Што згвалтуе цела мае?
Цячэ рэчанька неглыбокая,
Ды над ёй жаўронак звініць…
А я – дзеўчына адзінокая...
На мяне ніхто не глядзіць…