Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

***

Сярэдняя: 3.4 (14 галасоў)

А, стаміўшыся, ты выпраменьваеш
Сто вясёлак.
І ад скуры яны адскокваюць,
Дрыжучы.
З бразгатаннем і ляскам ляцяць у імглісты золак,
Як іржавыя трэскі, ахапкі старых пружын.

Намагаешся, церпіш...
Каб толькі не загаснуць!
Каб не кінулі, як пашарэлы ў куце багаж.
Для кагосьці застацца яскравай,
Бліскуча-яснай.

А на вуснах палегла:
"Заўваж мяне,
Зауваж..."