Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

***

Сярэдняя: 3.5 (15 галасоў)
А, стаміўшыся, ты выпраменьваеш Сто вясёлак. І ад скуры яны адскокваюць, Дрыжучы. З бразгатаннем і ляскам ляцяць у імглісты золак, Як іржавыя трэскі, ахапкі старых пружын. Намагаешся, церпіш... Каб толькі не загаснуць! Каб не кінулі, як пашарэлы ў куце багаж. Для кагосьці застацца яскравай, Бліскуча-яснай. А на вуснах палегла: "Заўваж мяне, Зауваж..."Jordan