Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Вольга Нікіценка

Сярэдняя: 4.6 (17 галасоў)

Цяплынь плыла.
Язмін квітнеў духмяна,
Заціхнуў вецер.

Вясна была -
Бальніца існавала
У іншым свеце.

Ялін высокіх
Дзве сцяны
Хавалі вокны.

Ляжалі хворыя
Адны
У трывожным змроку.



Сярэдняя: 4.8 (5 галасоў)

Вясна на чыгунцы! Надзвычай цудоўна
Забыць гарадскую нуду,
Глядзець у акенца старога вагона -
Сапраўдную бачыць вясну!
Яна расхінецца на свежых палетках,
У лесе маўклівым гукне,
І жоўтыя сціпла-смяшлівыя кветкі
Вяснушкамі стануць яе.



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Натхненне спазнала вялікую здраду
Адразу -
У момант свайго нараджэння.
Не ў час надышло паэтычнай смагай,
Не ў час падарыла павеў васенні...
Яго затаўкалі да краты часу!
На енк не зважалі, на крык тужлівы.
Не здолеўшы нават расправіць крылы,
Натхненне пачула глухую фразу:
"Напэўна...Мажліва, потым".
Пачула жахлівыя словы.
"Ды могуць навечна заціхнуць і спевы,
І крылы парвацца ўраз -
На кавалкі!.."
А дні пакідалі крывыя нататкі -
Што напісаць калі-небудзь,
Што зрабіць
Калі-небудзь...
Пакіньце справы, паэты!
Вы толькі на момант цішай
Зрабіце гучанне свету!
А ваша паэзія - дышыць?



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Мне здаецца, нешта я губляю
Кожны дзень, і кожную хвіліну.
Ад душы кавалкі адлятаюць,
Што была дзіцячай і нявіннай
Мне ўжо не хочацца ў самоце
Захапляцца сонечным світаннем,
Цёмны лес так думак не маркоціць,
Не заве нявызнанаю тайнай.
Дзьмухаўцоў карункавы палетак
Не прымусіць вусны ўсміхнуцца.
Вабіць - больш за ўсе дзівосы свету! -
Перасталі ночы на чыгунцы.
Стала звыкла: дом, зямля і неба -
Зноў са страхам я ўсведамляю.
Ды пакуль жывуць яшчэ спадзевы.
Выратуй, Паэзія святая!