А ці былі яны – размовы
І цуд з табою побач быць?
І тыя позіркі і словы,
Што здольны сэрца растапіць,
І напаіць душу пяшчотай,
І цяплынёй сваёй сагрэць?
Як спадзявалася я, што ты
Ўва мне патрэбу будеш мець!
Ды раптам знішчыла расстанне
Пустыя мары... Вось і ўсё!
О, безнадзейнае каханне -
Бы кандалы на ўсё жыццё!
Ты нават і не развітаўся...
Пайшоў... І свет мой патушыў...
І мне хваробаю застаўся
Вялікі смутак у душы...
Як пакарыцца свайму лёсу?
Хачу забыць тваё імя!
Мальбой узрушваю нябёсы,
Але палёгкі ўсё няма...
З’ядае дні мае і ночы
Боль успамінаў – неспакой:
Усюды бачу твае вочы…
Усюды чую голас твой...
Ці пакаранне мне – разлука?
Ізноў... Ізноў... Ўсё той жа твар!
І, што ні дзень, - ламаю рукі,
І, што ні ноч, – тушу пажар!
І стыне кропелька на скронях…
Бо не сустрэць… Бо не спаткаць…
Але ж, ці хто мне забароніць
Здаля нястомна бласлаўляць?