Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Цягнік

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Ідзе цягнік праз Беларусь І я у цягніку тым еду, З сабой ці з кім - не разбярусь Вяду бясконцую бяседу Нашто мы едзем, і куды, І хто сядзіць у лакаматыве, Мінаюць вёрсты і гады Ў маім лунаючы матыве . . . . . . . . . За ноччу-ноч, і дзень за днём Бягуць гісторыі падзеі, Я бачу Полацк за вакном А ў ім Ўсяслава Чарадзея Як ён бароніць родны край І варагам не паддаецца, І як душа яго у рай Ляціць і сонейку смяецца Вось Вітаўт з рыцарскай душой Канём цягнік наш даганяе У тых краях, скуль я прыйшоў Пагоняй гэта называюць Скарыну бачу я за тым Як ён друкуе кнігу першым Прайшлі стагоддзі і гады, А ён жывым стаіць у вершы І ўсіх астатніх землякоў, Аднолькава - прастых і слынных Я сустракаў сярод шляхоў Пад вандраванняў час няспынных . . . . . . . . . . . . . . Зямля мая! Любоў мая! На долю ты не наракала, І доўга-доўга у баях Сваю свабоду зберагала З даўна-давён сярод палёў Тваіх было так дыхаць вольна, Але навала маскалёў На нас насунулась няўмольна І пачалося ўсё тады, Усё, што нават сёння маем Нямала збегла ўжо вады А што з таго мы ўспамінаем? . . . . . . . . . . . . . . . . . Вось Багушэвіч нам крычыць: Не пакідайце ж роднай мовы! Усіх вас трэба навучыць Не спасылацца на умовы Умовы - тыя ж, што былі На іх ня варта спасылацца, Каб мець нашчадкаў на зямлі За мову трэба вам трымацца . . . . . . . . . . . . Цягнік ляціць, цягнік рыпіць Цягнік ягоны голас глушыць, А ён у вачах маіх стаіць, А ён гаворыць у мае вушы . . . . . . . . . . . . . . Я чую - кажа нам Кастусь У сялянскай світцы шэраватай Ня гнісь, народ, як я ня гнусь Перад шыбеніцай праклятай Ня гнісь. Адчуй, што волат ты Што на пясок раздушыць камень, І зграю рознай свалаты Адкінь магутнымі рукамі І cам Купала тут сказаў: Ну што ж вы, людцы дарагія, Я вас людзьмі хацеў назваць Каб без надзеі не загінуць . . . . . . . . . . . . . Усіх не ў сілах узгадаць Каго пабачыў з цягніка я І слова кожнаму з іх даць Мне проста часу не хапае . . . . . . . . . . . . . . Ізноў пашлі мільгаць у вакне Да болю мілыя прыпынкі Бярозы ў роднай старане, Вясельлі, провады, дажынкі Палі, азёры, курганы Каровы, козы, гусі, свінні Лясы і кветак дываны З рамонкаў і валошак сініх . . . . . . . . . . . . . Так, ты квітнела да пары І як ўспомню - засмучуся Якое зло правадыры Зрабілі роднай Беларусі І вось я бачу, як у рад Пачвары змрочныя паўсталі І памылюся я наўрад Найгоршы з іх - таварыш Сталін Не, не забыць нам Курапат, І не забыць ахвяр няшчасных І што было у нас зашмат Сваіх таварышаў уласных . . . . . . . . . . . . . . . Ішоў цягнік праз Беларусь На ўсе кірункі ён імчаўся Не, я ніколі не згаджусь Каб ён ў чужых руках застаўся Я марыў, каб стаў нашым ён На рукі палажыўшы голаў, А кожны думаў пра сваё Пад перастук вагонных колаў Ідзе цягнік праз Беларусь Яму назад не павярнуцца, І да стоп-крану не вазьмусь Я сам ніколі дакрануцца Далей я ехаць не баюсь Куды б яшчэ цягнік ня рушыў, Я у вагоне застанусь Бо ў ім яшчэ ёсць беларусы . . . . . . . . . . . . . . Ішоў цягнік, а я не спаў Haступны будзе дзе прыпынак? Я да вакна ілбом прыпаў Мо гэта будзе вольны рынак ? Заможнасць будзе і давер З суседзямі спакой і згода І мы пачнём расці уверх І дзень за днём, і год за годам Амаль што бачыў гэта я І ў цемру болей углядаўся Дзе ў чыстым полі слуп стаяў А на слупу ліхтар гайдаўся І ён адкідываў святло На хаты, крытыя саломай, І душу мне тугой звяло І страшна стала мне самому . . . . . . . . . . . . . . . Няўжо ня будзе выйсця нам З нястач, нядолі і сумненняў? Няўжо ні хлопам, ні панам Не дасць Гасподзь паразумнення? Каго, каго мы абярэм І дзе мы знойдзем машыніста, Каб за усіх душой хварэў І вёз нас ў край святы і чысты? . . . . . . . . . . . . . . . . Каб кожны з нас падумаў сам Ці жыць мы можам па-другому, Я гэту казку расказаў Майму народу дарагому Womens Running Shoes


Супер

Супер

Выдатна

Выдатна

Выдатная паэма

Выдатная паэма