Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

У незнаёмай бескаханай эры...

Сярэдняя: 4 (6 галасоў)
У незнаёмай бескаханай эры, дзе пустацветна ўсхмеляцца сады, – пусці ўспамін расчараваны ў дзверы не дай зацалаваць мае сляды. Няхай згарыць на прысак наша ўчора і пачарнее ад самоты дым... Чужой нерастрывожанай пакоры не дай зацалаваць мае сляды. Hi пальцам прагным, ні вачам пяшчотным, ні легкамысным вуснам маладым у незнаёмым бескаханым потым не дай зацалаваць мае сляды. Усё раскрые і аголіць восень: навошта разляцеліся, куды... Як вопратку чужую, жыцці зносім — не дай зацалаваць мае сляды.Air Max 95 20th Anniversary Flyknit


В неведомой, любви лишенной

В неведомой, любви лишенной эре,
где пустоцветно зашумят сады, –
впусти воспоминаний горечь в двери,
не дай зацеловать мои следы.
Пусть от «вчера» остался пепел серый,
а от тоски стал черным терпкий дым…
Покорности чужой, не растревоженной,
не дай зацеловать мои следы.
Ни пальцам жадным, ни глазам манящим,
губам бездумным, страстным, молодым
в том неизвестном, наступившем «завтра»,
не дай зацеловать мои следы.
Всё оголит, и всё раскроет Осень.
Как так, зачем...в ответах нет нужды.
С плеча чужого жизнь свою мы носим,
не дай зацеловать мои следы...