Ва усiх свой густ. Спрачацца можам,
Iсцi да згоды пакрысе,
Але на тым, што ёсць прыгожа,
Часцей згаджаемся мы ўсе.
Што мерай вымярэння служыць?
Няма адзiнай меры тут.
Бывае так: сiвы, нядужы...
- Якi прыгожы! - кажа люд.
Глядзiшь - з нябёс не рваў ён зорак,
Маўчун, цiхоня цэлы век.
Мы ж прыглядаемся, гаворым:
- Якi прыгожы чалавек!
Бывае ж так - глядзiш, красуня
Размалявана, што бяда,
А хто спазнае, толькi сплюне
I адвярнецца, бо брыда!
Мы аб прыгожым заўжды марым,
Але да нас да ўсiх дайшло:
Прыгожыя - не толькi тварам,
А тыя, у кiм душы святло.
Замечательный стих!
Замечательный стих!
Максім Меркулаў
Прыгожыя - ня толькі тварам,
А тыя, ў кім душы святло.
Залатыя словы! Можа, вазьму іх эпіграфам для свайго наступнага верша.