Вершы беларускіх паэтаў

"Здароў, марозны, звонкі вечар!
Здароў, скрыпучы, мяккі снег!"

- Холадна, цяжка, але неяк трэба ўсёж-ткі жыць.

"Мяцель не вее, сціхнуў вецер,
I волен лёгкіх санак бег."

Пыл не засьцілае вочы, не збівае з ног. Трымаемся ж! І куды ні накіруешся - аднолькава і добра і дрэнна, але лепш, чым спыніцца і змерзнуць.

"Як мары, белыя бярозы
Пад сінявой начной стаяць,
У небе зоркі ад марозу
Пахаладзеўшыя дрыжаць."

Наперадзе ёсць хаця б лес, у якім так ці інакш знойдзеш як сагрэцца, а ў полі нават зоркі змерзнуць. Мэта ёсць!

"Вільготны месяц стуль на поле
Празрысты, светлы стоўп спусціў
I рызай срэбнаю раздолле
Снягоў сінеючых пакрыў."

Нават месяц трошкі падобным на сонца з боку мэты выглядае, і нават, як цыганка нагадвае аб лепшай будучыні ў гэтым накірунку і па цеплыне на душы, ды і па нечым матэрыяльным безумоўна.

"Ўзрывайце ж іх санямі, коні!
Звіні, вясёлых бомаў медзь!
Вакол лятуць бары і гоні,
Ў грудзях пачала кроў кіпець."

Ну, а ўжо калі вызначыўся з накірункам як след, дык і сам сабе аванс выдай:
-матэрыяльна-медны, замест срэбранага за тое, што нарэшце вызначыўся
- душэўна-вясёлка-вясёлы, рытмічны з запасам, каб нават потым і без "акамулятараў" рухацца.)
І наваколле абавязкова падтрымае. І звонку, і знутры.)

Ой занятая, занятая моладзь.) Калі б такі ж не быў у свой час, дык не пісаў бы гэты падрабязны водгук пад заказ.)

Кто нибудь напиши водгук нормальный. Мне надо сдать)