Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Дэман Помсты

Сярэдняя: 4.3 (12 галасоў)
(паходжанне жанра--глядзіце balachonau.puls.by ) Хто плявузгаў, што ліцвіны Ды не ўмеюць пахмяляцца— Паспытае ён дубіны Ля лядовага палаца. Хто сказаў, што на ***факу Ў ГДУ квітнее мова— Атрымае добрай дзягі Ля бліжэйшага касцёлу. Хто трындзеў, што гамяльчане Не выпісваюць “эСБе”— Атрымае ён граблямі Ў штаб-кватэры КДБ. . Хто пішчаў, што Балахонаў Ды не ўмее боршч варыць— Атрымае кунштухоў ён У бліжэйшым у двары. Рызыкне хто слова кінуць, Што балота—горад наш,-- Атрымае ён цаглінай Там, дзе ветлівы Сяльмаш. Хто сказаў, што дзядзя Пушкін Тут па вулках не блукаў— Атрымае з плесняй плюшкі, Дзе стаіць універмаг. Хто сказаў, што гамяльчучкі Не завітваюць ў стрып-бар— Будзе збіты ён анучкай Там, дзе высіцца Вясляр. Хто вішчаў, што Дэман Помсты Ды не ўмее рыфмаваць— Атрымае рыбнай косткай Там, дзе Ленін, “драм” і пляц. Adidas Shoes


Сярэдняя: 3.9 (11 галасоў)
Не шукай ты “Нашай нівы” Там, дзе бойкі гандаль півам. Гэй, дзе ганяць нашу мову, Дзе вышукваюць “крамолу”— Не шукай ты “Нашай нівы”! Яе знойдзеш вельмі блізка, Як аформіцца падпіска. Тысяч сто за год пацягне. …Але ж сэрца праўды прагне! Толькі ўмей шукаці блізка. Не шукай ты добрай працы У прыстанішчы інфляцый. Гэй, у градзе старасвецкім Між Машэрава й Савецкай— Не шукай ты добрай працы. Яе знойдзеш вельмі блізка, Як мясцовая прапіска, Калі кажаш па-маскальску, Па БТ глядзіцьмеш казку,-- Яе знойдзеш вельмі блізка. Не шукай ты праўды, хлопча, Дзе мараль нагамі топчуць, Дзе свабода не зіхцела, Дзе Пагоня не ляцела,-- Не шукай ты праўды, хлопча. Яе знойдзеш вельмі блізка, Рак даўно на горцы свіснуў. Як уздымем запальніцы І на вёсцы, і ў сталіцы— Знойдзеш праўду вельмі блізка. Air Foamposite One


Сярэдняя: 4.7 (13 галасоў)
У Гомлі, дзе маўчаць званы І дзе дрыгва люд паланіла, Стаіць, нібыта вартавы, Наш ГДУ імя Скарыны. Прырода невуцтва і здрад Яго ў дзень гневу спарадзіла: І кафедры, і дэканат Расейскай мовай напаіла. Яна ільецца на філфак, І немагчыма на’т хавацца. І застывае у глуздах Густой смалою рэнегацтва. Туды і бусел не ляціць, І зубр не йдзе. Адное вецер На месца смерці набяжыць, Каб мчаць атручаным па свеце. Калі заплача хмара ўсё ж, Разбавіць піва смак “ванючы”, То з карпусоў сцякае дождж Расейшчынай ў пясок зыбучы. Ды чалавека Нехта Там Ісці у ГДУ прымусіў. І той пайшоў пасля 100 грам, І праз пяць год дамоў вярнуўся. Прынёс атручаны дыплом, Даведку на размеркаванне. І пот на твары ручаём Сцякаў ад ранку да змяркання. Прынёс—і саслабеў, і лёг, І ўсё адно маўчаць ён мусіў, І дуба даў ля нечых ног. Відаць, для славы Беларусі. А нехта мовай напітаў Расейскаю свае прамовы, І рэнегацтва ён прызнаў Для ўсіх паўсюль абавязковым. Accessories