Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Адчай

Яшчэ не ацэнена
(першага я ў свеце другога я) Каб ведаць мне малым паболей... Дык абіраў бы лепшы шлях. Што ведаў я аб гэтай долі(?) - з сумленнем поруч бавіць час. Навошта мець было сумленне, калі сумленне на мяжы часоў тваех, тваех падзеяў; і не тваех, дзе ты другі? Застаўся тым, кім быў і трапіў у свет, дзе новая мяжа; дзе без сумлення ўсё, што мацаў; на чым стаяў, ішоў, ляжаў. Каб з першым крокам да сумлення мне зразумець што ад мяне час асяроддзя хоча, пэўна змянення ў дрэнь, каб жыць даўжэй. Каб весялей, каб бесклапотна... Не раз, не два, а сто разоў час прапаноўваў верагоднасць займець за тое, з чым ішоў. Крыху мяняў. Хіба ж герой я? Да пекла можа й не дайшоў. Але шкадую (ёсць нагоды) аб шляхе ў рай праз дрэнь – смурод. Вакол было б адное шчасьце, адныя «водары палёў». Не так як зараз – побач з жарсцю хапаць падобнае на плён. Каб кінуў я раней сумленне, дык не кідаў са сталых год. Асэнсавана... - Сорам шэры, каціся нахрэн! Тут дзярмо. спасылка на кліп "Город, которого нет" http://www.youtube.com/watch?v=WtUO5cXZhV4 Nike LunarEpic Flyknit