Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Грымяць калёсы, адбіваючы ў душы.

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)
Грымяць калёсы, адбіваючы ў душы, Скрыпіць-рыпіць цягнік на паваротах. Праносяцца ў акне сталбы балотныя, Аблокі, лужыны, палі, лясы дрымотныя, А ў галаве маёй мігцяць гаротныя Жыццё і лёс, у маладосці на мяжы. Як плямы снегу белыя ўвесну Сярод туманнай шэрасці дажджоў, Такіх людзей даваў Бог зноў і зноў, З імі сябе неяк па-свінску вёў, Не думаў пра адданасць, пра любоў, Якую ў сэрцы чыстым сваім неслі. Як першы лёд на возеры слабенькі, Які адразу здрадзіць, толькі стань, - Двудуш’е, сквапнасць, хцівасць і падман, Шукаў заўжды, трапляў у іх капкан, І заганяў сябе ў гэты стан, Дзе толькі чутна крыкі, стогны, енкі. Як жаўранак шчаслівы і малы, Што ў высь ірвецца трапяткімі крыламі, - Так лёсу падарункі ўсімі сіламі Я ў неба выпускаю брудна-сіняе. Мой шлях усеяны магчымасцяў магіламі, Але я супраць лёсу заслабы. Я ведаю, ёсць дзесь ўдалечыні Ліхтар святой надзеі незгасальны, Ён радасны, жывы, непрадказальны, Ён вераю ў лепшае запалены, І як настане момант вырашальны, Пайду праз цемру я на тыя прамяні. NEW BALANCE