Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Крышачку я Яго шкадую.

Сярэдняя: 4.6 (16 галасоў)

Са зборніка “Вершы-дураняткі”.

Я з’ехаў з Глузду.
А куды – не разумею…
Ды і навошта…
А каб я ведаў ?
З чаго ўтварыў я гэткую зацею ?
У Глузде ж быў заўсёды з салам, хлебам…

Яно, канешні – Глузд мяне карміў, паіў.
З жанчЫнай пазнаёміў, неблагОю.
І капітал мне, нейкі, прыкапіў.
Але, было з Ім неяк неспакойна…

Усё Ён мяне нешта валатузіў…
Каб я – за “тое”, “гэта” браўся.
Падсоўваў розныя спакуссі.
Стаміўся я – быць з Глуздам у суглассі…

Не, я анічога не забраў.
Усё пакінуў, ціха з Глузду з’ехаў.
Шкадую – з Ім былі мы у сябрАх.
І як Ён без мяне, адзін…
Пацеха…
*+*
25 верасня 2014 г.
**(Глузд – разум, ум; неблагая – хорошая;
валатузіць – бескончно дёргать; спакуссі – искушения)