Туга… Адчай… Знямога… Скруха…
Паблізу — слёзы… Ледзь крані…
Не маю сіл навіны слухаць…
У смутку… нават камяні…
Страшэнны выбух… Дым атрутны…
Тэракт на станцыі метро…
Людскія целы,… ногі,… рукі…
І… смерць… гаротнае таўро.
Чаму?... Нашто?... Адкуль — такое?...
За што... і хто… знішчае нас?
Бунтуе сэрца пад рукою…
Але… Ці будзе нам адказ?
Ў прамоклы твар скуголіць вецер,
Спрабуе высушыць тугу…
Хтось каментуе ў Інтэрнеце,
А я і мовіць не магу…
Іду туды… Ўскладаю кветкі
Ўнутры — разгубленасць і жах…
Няўжо мы ўсе — марыянеткі
Ў пачвары-нелюдзі ў руках?
Ў вачах — скалечаныя целы…
І кветкі,… кветкі,… свечкі,... све…
Боль працінае звар’яцелы…
Ў журботным плачы стыне свет…
Ці ж мы ў закладніках у катаў?
Ці наша доля — жаль, выццё?
Але ж павінна быць адплата —
За кроў, за слёзы, за жыццё!
Няхай зямля ў іх пад нагамі
Пякельным полымем гарыць!
Людскі прысуд — не за гарамі...
Ды й кары Божай не спыніць...
Якім б не быў фінал
Якім б не быў фінал раследу,
Усім вядома аб адным -
Каго пазбавяць перасьледу,
Хто перасьлед адзін усім!
Прыхватызатар Беларусі
Заўсёды вырашыць, як ёсць -
Мы перашкода яму, людзі!
Як костка ў глотке, калі ўпрост!
Ён Беларусь! А мы ўсе косьці!
Каго ён з'еў, каго зсушыў.
Каго зрабіў чырвонай дошкай.
.
Няма жывых дзе ён хадзіў!
Катэгарычна.
Катэгарычна.
Дзякуй, Таццяна. Гэта першы
Дзякуй, Таццяна. Гэта першы моцны і насамрэч варты верш з усяго графаманства, прысвечанага трагедыі 11 сакавіка.