Калі б наперад людзі ведалі!
Калі бы загадзя спазналі,
Што іх чакае ў Дамадзедаве -
Ў гаротным аэравакзале!
Яны бы планы перайначылі,
Змянілі б рэйсы і маршруты,
Каб іх на бойню не прызначылі -
На паляванне смерці лютай...
Прылётаў зала... Люд чакаючы…
Страшэнны выбух… Груды целаў…
Падлогу кроўю заліваючы,
Балюе д’ябал звар'яцелы…
О, душагубы! Каты подлыя!
Няўжо вы тут, у гэтым пекле?!
А мо, жывыя і свабодныя,
Агульнай жудасці пазбеглі?
Ці вам пляваць на ўзрывам зваленых?
Нашто так, нелюдзі ?! Навошта?!
Пачуйце крыкі, стогны раненых!
Ці іх жыццё не мае кошту?!
Навокал – нечыя каханыя…
Яны жылі, любілі ўчора…
А сёння - доля акаянная -
Спазналі смерць… Якое гора!
Даўжэе спіс людзей загінуўшых…
Бічуюць жорсткасцю навіны…
О, Божа! Дай астатнім сілушкі,
Каб перажыць, каб не загінуць!
Каб пахаваць… на тыя выплаты…
Бацькоў, мужоў, каханых, дзетак…
Каб адрыдаць,… ды ўсё не выплакаць…
А кветкі… Кветкі… Колькі кветак...
Ля іх - жанчыначкі ўчарнелыя…
Мужчыны… Дзед слязу ўцірае:
“Хай вас, вар’яты азвярэлыя,
Гасподзь магутны пакарае!.."
Хай пакарае! Ды не мілуе!
Няхай за ўсё яны адкажуць!
Падумаць страшна, людцы мілыя,
Чаго ўзамен ім Бог адважыць...