Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Сон

Сярэдняя: 4.9 (18 галасоў)

Мне сніўся сон: мяне не разумелі.
Я гаварыў, а словы, быццам град,
Па тварах і вачах людзей звінелі
I да мяне вярталіся назад.

Я гаварыў: адрына, вёска, дзіва.
Я гаварыў: каханне, слодыч, спеў.
А голасу, ахрыплага і дзікага,
Ніхто не чуў, ніхто не разумеў.

Муры маўчалі, грозна і сурова,
I ў роспачнасці гэтай нематы
Падумаў я: калі не трэба мовы,
Каму патрэбны гэты свет і ты?

I я да нейкай бездані памкнуўся
I ўбачыў цемру і свой блізкі скон.
Апошні крок... Ды раптам я прачнуўся
Такі вось сон. Такі трывожны сон...



Сон трывожны, але не без

Сон трывожны, але не без падставы.

Дзякуй! Проста і зразумела

Дзякуй! Проста і зразумела

цікавы верш

цікавы верш