Восені кладзецца ліст журботны
На сухія з чэрвеня брады.
Неўпрыкмет у вырай незваротны
Птушкамі ляцяць мае гады.
Прамільгнулі чайкі дзён дзіцячых
Меней стала ў справах мітусні.
Прашумелі галкі дзён юначых —
Болей стала ў сэрцы цішыні.
Салаўі спатканняў вечаровых,
Бесклапотнасці былой дразды
I былой нястрыманасці совы
Зніклі з майго неба назаўжды.
Ім на змену з далечы марознай
Прыляцелі роздуму паслы:
Лебедзі турбот і спраў сур'ёзных,
Вопыту і сталасці буслы.
Ліст апаў, і снег яго прыпудрыць.
ІІрыйдзе час, і я з чужых краёў
Прычакаю птушак самых мудрых
Прычакаю белых жураўлёў.
выдатна
выдатна
галкі ў вырай не ляцяць, яны
галкі ў вырай не ляцяць,
яны тут лагічна не да месца
праблемы тут з арніталогіяй.
праблемы тут з арніталогіяй. Совы ў вырай адлятаюць, а лебядзі, наадварот - зімуюць, ужо неяк трэба было слушна птушак падабраць, бо сам верш выдатны, але недакладнасць псуе вобраз.