Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Як старанна люстэрка не тры...

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Як старанна люстэрка не тры, Як не лайся на пыл і на жонку, Але кім сябе бачыш знутры, Тым, на жаль, не з’яўляешся звонку. І не стома – прычына таму, І не крэмаў благіх ужыванне. Проста ты ўласны твар акунуў У сапраўднае адлюстраванне. Ухапіўшы ўсе рысы твае, Бы праводзячы дбайную зверку, Без ілжывасці перадае Непадкупнае фота – люстэрка. Там не ўбачыш душы маладосць – Толькі твар… і мяшкі… і маршчыны. Сівізны ўжо прыпыленасць ёсць… Але што – сівізна для мужчыны? І на твары не толькі гады, Што праз пальцы пяском праляцелі, Але й моцных пачуццяў лады, І нястрыманых думак фартэлі, І пяшчотнай усмешкі святло, І рамантыкі подых вясновы, І натхнёнага духа чало… Дык нашто тыя з выглядам змовы? Кінь люстэрка! Хай гарам гарыць! Ну навошта ўглядацца вачыма, Калі ўсё, што нязменна – ўнутры, А што звонку – праносіцца міма? Adidas