Як старанна люстэрка не тры,
Як не лайся на пыл і на жонку,
Але кім сябе бачыш знутры –
Тым, на жаль, не з’яўляешся звонку.
І не стома – прычына таму,
І не крэмаў благіх ужыванне…
Ты выяву сваю акунуў
У сапраўднае адлюстраванне.
Ўсе да кропелькі, рысы твае –
Нібы самая дбайная зверка –
Мо і жорстка, ды перадае
Непадкупнае фота – люстэрка.
Там не ўбачыш душы маладосць –
Толькі твар… і мяшкі… і маршчыны.
Сівізны ўжо прыпыленасць ёсць…
Але што – сівізна для мужчыны?
Ды й на твары не толькі гады,
Што пяском праз далонь праляцелі,
Але моцных пачуццяў лады
І нястрыманых думак фарцелі,
І пяшчотнай усмешкі святло,
І рамантыкі подых вясновы,
І натхнёнага духа чало…
Дык нашто тыя з выглядам змовы?
Кінь люстэрка! Хай гарам гарыць!
Ну навошта ўглядацца вачыма,
Калі сэрцу – жыццём гаманіць,
А што звонку – праносіцца міма?