Здаецца, нейкі розум маю,
Але чамусьці дзень за днём
Усё грунтоўней урастаю
Ў палеткі НЭТа каранём.
Бы муха ў ліпкай павуціне,
Не адчуваючы бяды,
Бы жаба, зблытаная ў ціне, –
І ні туды, ані сюды.
Зайду на нейкі сайт – і вісну,
Пакуль не вычытаю ўсё,
Зусім забыўшы рэчаіснасць –
Сваё надзённае жыццё.
А недзе там гарыць каструля,
Страляюць бульбы вугалькі...
Зноў на вячэру будзе дуля,
Ды мне рэальнасць не з рукі.
Я, бы матыль, усё лятаю
Па Нэт-прасторы. Сэ ля ві.
Але шчаслівы, хто не мае
НЭТа-залежнасці ў крыві!
ваще чёткий стих))
ваще чёткий стих))
ЧЁ Т МНЕ ЧЁТКИМ НЕ КАЖЕТСЯ
чё т мне чётким не кажется