Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

воля

Сярэдняя: 4.7 (57 галасоў)
Дарэмна сьвістамі нагаек Застрашыць хочуць тыраны, Нагнаўшы чорных соцень шаек, Акулі рукі ў кайданы, – Душой я вольны чалавек, І гэткім буду цэлы век! Не страшны мне Сібір, астрогі, Меч катні над шыяй маёй, Хоць і скуюць мне рукі й ногі, Хоць зрэнкі выдзеруць з вачэй, – Душой я вольны чалавек, I гэткім буду цэлы век! Нам есьці хочацца тым болей, Чым горай голад прыгняце, Тым рвёмся больш мы і да волі, Чым меней к нам яе ідзе. Душой я вольны чалавек, I гэткім буду цэлы век! Дарэмна гіканьне нясецца Дэспотаў подлых над зямлёй, Што воля ў путы акуецца, Згняцецца сілаю, пятлёй. Душой я вольны чалавек, I гэткім буду цэлы век! Ці ж людзі сонца згасіць могуць, Згасіць, як сьвечку, яснасьць дня? I волі ж дэспаты не змогуць, Бо воля сонейку раўня. Душой я вольны чалавек, I гэткім буду цэлы век!Air Jordans


Сярэдняя: 4.8 (8 галасоў)
Свабода – тое пачуццё Без якога нельга людзям. Без свабоды будзе забыццё, Без волі людзьмі ужо не будзем. Няма свабоды – і ты ўжо раб. Незадаволены, але трываеш. Назірае за табою цэлы штаб, Ты толькі ежу з чаркай маеш Праходзіць час, мінае час. Ты не змагаешся, ты прывыкаеш. І хто цябе карміў і пас, Сабе за гаспадара ты маеш. Праз колькі часу для цябе Здаецца гэта добрым. І забіваеш у сябе Свабодны волі водар. Ты прызвычаіўся да гэтага, Для цябе усё прыстойна. І з краіны разумення светлага Перасяліўся ты у стойла.Producttags : Nike Trainers


Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)
У дзіцячых вачах стаяла сляза. Нябёсы бусел крыламі гладзіў І што б мне хто, калі не казаў Я, як бусел, свабодным быць марыў. Яго клекат у вушах і дагэтуль стаіць, Але гэта гук страчанай волі. Чорны бусел... і сэрца ўсё болей баліць, Не забыць гэтых сценаў ніколі. Чорны бусел, даруй мне свабоду ў жыцці Ад тых дзён, што мне жыць, асалоду. Дай мне шанец цябе ў небе знайсці, Каб у снах той палёт бачыць потым. І, каб наяву той здзейсніўся сон, Я б аддаў усё, чым багаты. Мо ты чуеш той глухі стогн, З-за надзеяй прасякнутых кратаў? Тытунёвы грэе лёгкія дым. Чарнеюць у небе вароны. Мы сумленне і гонар кідаем у млын, Набіваем пакорай вантробы. Zoom Kobe XII ZK12