Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

1957

Сярэдняя: 4.5 (415 галасоў)
Звон кафедральны кліча на Аvе. З цесных завулкаў злева і справа Гуртам манашкі ў чорным адзенні Цягнуцца, быццам сумныя цені. Тут і старыя, і маладыя, – Аvе Mаrіа... Я не звярнуў бы і ўвагі можа, Ка не пабачыў між іх прыгожай Стройнай манашкі, якая мае Не больш, хіба, як семнаццаць маяў; Чорныя вочы, бровы густыя, – Аvе Mаrіа! Нат пад жалобнай вопраткай чорнай Ты адгадаеш: стан непакорны, Ножкі, якімі б на карнавалах І захапляла і чаравала, Смуглыя рукі, грудзі тугія, – Аvе Mаrіа! Глядзіць набожна на крыж пятровы, А я малюся на яе бровы: Няўжо, красуня, ты не шкадуеш, Што хараство і жыццё марнуеш? Як танцавалі б ножкі такія, – Аvе Mаrіа! Цябе атрутаю апаілі, Ружанцам рукі табе скруцілі. Смялей парві ты яго, не бойся! У полі недзе шуміць калоссе… О, як бы жалі рукі такія, – Аvе Mаrіа! А потым хутка прыйшло б каханне, Страчала б з мілым свой золак ранні. А потым стала б ты гаспадыняй І калыхала б сваю дзяціну! О, як кармілі б грудзі такія, – Аvе Mаrіа! Не знаю, можа, мая малітва Выйграць бы мне памагла гэту бітву, Але пазвалі яе; манашка Пайшла за ўсімі, ўздыхнуўшы цяжка, Пад звоны змрочныя і глухія, – Аvе Mаrіа!Mens Trainers


Сярэдняя: 4.5 (40 галасоў)
Шчасце былое ўяўляю Дзяўчынкаю па вясне. Загарэлая, кемная, злая, Дражніла яна мяне. Памятаю, год у шаснаццаць, Дурны ад кахання і мук, Цераз плот я глядзеў на шчасце, Рамантычны, цыбаты хлапчук. А шчасце гуляла ў садзе, Апранутае ў паркаль, Сабе і птушкам на радасць, А мне на смутак і жаль. Разявіўшы рот, як варона, Гляджу я ў дзівосным сне На шчасце, што садам зялёным Ідзе бліжэй да мяне. Уважна за мною сочыць, І соладка, як салавей, Просіць заплюшчыць вочы, І гладзіць па галаве. Раскошы цэлыя рэкі Ў сэрца маё плывуць, Моцна сціскаю павекі, Чакаю... Нельга ўздыхнуць... А дзяўчына з вачыма блакітнымі Суседу, дурному, як бот, Адуванчык тыцнула спрытна Ў шырокі, як ступа, рот.Women Jordan Shoes


Сярэдняя: 4.4 (2379 галасоў)
Хiба на вечар той можна забыцца? …Сонца за борам жар-птушкай садзiцца, Штосьцi спявае пяшчотнае бор, Пахне чабор, Пахне чабор... Лёгкiя крокi на вузкай сцяжынцы. Дзеўчына ў белай iскрыстай хусцiнцы, Быццам абсыпана промнямi зор. Пахне чабор, Пахне чабор... Выйсцi б насустрач, стаць i прызнацца. Вось яно – блiзкае, яснае шчасце, Клiкнуць хацелася – голас замёр. Пахне чабор, Пахне чабор... Год адзiнаццаць, а можа, дванаццаць Сэрца балiць, што не здолеў спаткацца, Сэрца нязменна хвалюе дакор. Пахне чабор, Пахне чабор... Час той схаваўся за дальняй гарою, Здасца хвiлiнай – яна прада мною... Выйду. Гукаю. Маўклiвы прастор. Пахне чабор, Пахне чабор...Zoom Kobe Venomenon VI 6


Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

прывет мой любы
тябе я бачу кожны дзень
цалую губы
і разглядаю цень

Аксінья