Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Галіна Дземідовіч

Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Віншую ўсіх са святамі,
Вясёлымі калядамі,
Каб у жыцці Вам шанцавала,
І радасці на ўсіх хапала.

Я жадаю ўсім пяшчоты,
Здароўя моцнага, дабра,
Няхай прыемные турботы
Не сыходзяць са двара.

Няхай праходзіць міма гора
І не ступіць на парог,
Няхай кахання будзе,- мора,
І заўжды шануе БОГ!



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Выйшла я на адпачынак
Многа часу маю
І па гэтай вось прычыне
Вершы Я складаю
Прабягаюць успаміны
З самага пачатку
Пра свае родныя мясціны
Распавяду нашчадкам.
У гэтай вёсцы нарадзілася
І ў першы клас пайшла,
І на заўжды тут прыгадзілася
І лес свой тут знайшла.
З дзяцінства ў полі працавала
І любавалася я льном,
Затым завочна веды набывала
Па прафесіі - аграном!
Усё жыццё з ёй побач пражыла
Пра горад і не дбаю!
Дзяцей і ўнукаў нажыла,
І праўнука ўжо маю!
Вёску я сваю люблю,
Тут могілкі бацькоў, дзядоў,
Люблю я родную зямлю!
У ёй мой пот і кроў!



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Я ўсё часцей бываю ў вёсцы,
У сталіцу езджу часам ў госці.
Усё там ззяе, зіхаціць.
А тут там-сям фанар гарыць.

Навокал цемра, цішыня.
Далёка не відаць агня.
Бо вельмі многа хат пустуе
Забыліся пра вёску тую.

Увага ўся да гарадоў
Туды імкнецца моладзь.
А ў вёсцы ўжо шмат гадоў
У царкву бабулькі ідуць на споведзь.

Адно спасло нас, што калгас
Пабудаваў пасёлак.
Жыллё для моладзі якраз
Збірае навасёлаў.

Бо вельмі дбайны кіраўнік
Прыклад тут намаганні.
А то даўно б калгас наш знік,
Каб не яго старанні.

Усе ён фермы аднавіў,
На новы лад настроіў,
Шмат новай тэхнікі купіў,
Паказчыкі ўтроіў.

Працуе моладзь тут у нас
Адказна, вынікова.
І праслаўляе наш калгас
Яна не выпадкова!

І будзе наша вёска жыць,
І будуць дзеці нараджацца.
Будуць вучыцца ў гарадах,
На працу ў свой калгас вяртацца.



Сярэдняя: 4 (9 галасоў)

Мой бацька быў таленавіты,
Усе ўмеў, быў працавіты,
Многа хат у сяле збудаваў,
Брат яго яму дапамагаў.

Валодаў гэблікам, стамескай,
Дзверы, вокны майстраваў,
Мы спалі там, за занавескай,
А ён ў чатыры раніцы ўставаў.

І працаваў ўвесь дзень рупліва,
Каб мы не ведалі нядолі,
Вясёлы быў і гаварлівы,
Жадаў ён нам найлепшай долі.

Не адзін вулей пчол ён меў,
Усё пра іх ён разумеў,
І зімы ўсе былі мы з мёдам,
Дзяліўся ён ім і з народам.

Любіў сяброў ён частаваць,
Агурочкам з мёдам,
Сваю вішнёўку наліваць,
Выпіць з асалодай.

На акардыёне граў,
Нават не знаўшы нотаў,
На слых акорды падбіраў,
Весяліў з ахвотай.

І сапожнікам ён быў,
Абутак шыў, рамантаваў.
І гэту справу ён любіў.
І многа кніг ён прачытаў.

Яго няма ужо даўно,
Але стаяць тыя хаты ў сяле.
Для мяне ён жывы ўсё адно,
Мне так яго не дастае.