Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Таццяна Бельская

Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)
Ужо колькі гадоў раслі хвойкі за недабудаванымі дамамі. Штогод на іх вырастаў паясок новых галінак. Гэта важна, бо год — вялікі час, значны жыцця ўрывак. Лёгка па новых галінках палічыць, які ўзрост маладых хвоек, што сталі любімымі для варон і соек. Прыгожыя хвойкі, адно занадта калючыя: што ні дрэўца — вожык лёг на свой мяккі ложак... Вожыкі кусючыя! Пайшоў снег і — як на грэх — захутаў вожыкаў у беліва коўдры-кудзелі... Сонца свеціць. Дзеці снегавіка лепяць. Гляджу на дзяцей і хвойкі любуюся імі, як вожыкамі малымі. Air Jordans


Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)
Радкі на паперы лягуць слязьмі блакітных літар. Соль іх не кожнаму бачна — папера белая і соль — таксама... Не заўсёды за вясёласцю хаваецца шчасце. Adidas sneakers


Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Я — нібы кінамеханік, — ірвуся адшукаць той момант на кінастужцы майго жыцця, дзе я і ты разам; дзе ты жадаеш мець шчасце, а я — маю шчасце. NEW NIKE SHOES


Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)
Ты — як застылы крок на асфальце, дзе праходзіць маё жыццё. Ты — сам яго пакінуў на свежым асфальце, тады яшчэ дыхаючым прагаю жыцця. Ты прайшоў па маім сэрцы і зачыніў дзверы ў будучыню. У нас засталася толькі мінуўшчына, і тая — адна на дваіх. * * * Маё жыццё лягло на тваю паперу тоўстаю рыскаю майго вузлаватага почырка і цягнецца па гэты час крывавым болем безвыходнасці. Мы залежым: я — ад тваёй паперы; ты — ад маёй безвыходнасці... А незалежнасць нашая некуды знікла, быццам бы яе і не было. і няма нам чаго выстаўляць рахункі: мы ж — залежым адзін ад аднаго. Mercurial X Proximo