Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

М. Р.

Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Чароўная! Красунечка мая!
Пярлiначка, бязмерна дарагая!
Адзiная, з кiм так шчаслiвы я,
што мне i ў будане — нiбыта ў раi! 

Ты — небейка. I сонейка маё.
Так,  пэўна, бачыць дiцятка матулю. 
Цi "рыцар" улюблёны, хлапчанё, —  
"лiк" дзеўчыны, якi да сэрца тулiць.

I я, у захапленнi, бы юнак, 
выглядваю твае азёры-вочы
i ўсмешку — ў сотнi промнiкаў маяк,
што ззяе, не дае на рыфы збочыць.

Ты — ўцеха мне. Ляночак валасоў, 
убраных у вяночкi разнаквецця, —
"развейная" мелодыя без слоў,
прывабнейшая музыка на свеце.

Паэзiя. Хоць я i не паэт,
о не, — ўсяготкi рэўнасны прыхiльнiк,
iзноў красе тваей "пяю санет"
i "ў вобразе" здымаю на мабiльнiк.

Любуюся.  Хмялеючы няўзнак,
праводжу ў любаце дзянькi i ночкi —
i млею — як прасветлены дзiвак,
якому шчасце — луг i матылёчкi.

Майго замiлавання не суняць.
А ты...
не толькi мною так любiма.
Iмя?
Камусь iмя цiкава знаць?

Ну, што ж...

Яе завуць...

Мая Радзiма.

9.09.2018