Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

радзіма

Сярэдняя: 4.6 (52 галасоў)

Сонечны дзень за шыбай тваёй.
Ты чалавек з вялікай сям'ёй.
Сцюжа пакіне родны твой край -
Ты толькі чакай, ты толькі чакай.

Усе супярэчнасці, доўгі прыгнёт.
Увесь наш прыціснуты, хісткі народ.
Талент спрадвечны, які тут жыве -
Узыйдзе на гару, агонь развядзе.

І ён заблішчыць сярод Бела дня.
Сцягам Чырвоным на "Бела Зямля".
Агонь не пагасне - ён будзе гарэць.
Ярчэй кожны момант і "Душы Нам грэць".

"Гэй! Беларусы!" - пачне ён крычаць.
"Усе да мяне! Больш не трэба маўчаць!"
Музыкі зайграюць, на сцэну ўзыйдуць.
Іх творчасць ужо ад людзей не крадуць.

Прыедуць к агню людзі з іншых краін.
Што тут не былі шмат гадоў і гадзін.
Успомняць свой талент, што калісь загубілі.
Успомняць, як цяжка за "межамі жылі".

А на вуліцы сонейка яркае ззяе.
І ветрык лагодны пяшчотна гуляе.
Птушкі ў небе спяваюць вясне.
Усё так цудоўна, як быццам у сне.

Знойдзе Краіна сваю прыгажосць.
І Беларус больш не будзе ў Ёй госць.
Цярпліваю працай і воляй сваёй.
Даб'ецца ўсяго і мінуе "застой".

Карэнная нацыя і родная мова.
Вось план развіцця - вось Усім пастанова.
Нічога другога, каб быць БЕЛАРУСАМ.
ДАСТАЛА жыццё ў пятлі пад прымусам.

Усе доўга цягнулі "Кабылу" за хвост.
Яна ўжо старая - не цягне свой "Пост".
Заменаю ёй былі ўсе "Кані".
Аднак сапсавалісь у калгаснай раллі.

Вялікія людзі на нашай Зямлі.
Пад старасць сваю са "сцэны" сышлі.
Творчасць ад іх застанецца хоць.
Трэба ўжо - "Хлопец" - хопіць, СЫХОДЗЬ.

31.03.2011



***

Сярэдняя: 4.6 (7 галасоў)

Да дна асушыўшы келіх з слязамі,
мы зноўку напоўнім яго да краёў.
Ад гэтае звычкі стаміліся самі,
ды наш мазахізм – вось наша любоў.

Займеўшы Краіну, займеўшы Свабоду,
ізноўку рашылі: у ярме нам зручней.
Усё што далей – маўклівая згода
і спроба за ўсё заплаціць патанней.

Мы маем Гісторыю цягам стагоддзяў,
ды памяць згубілі, прайгралі ў “дурня”.
Бяспамятны, шэры, безмоўны народзе,
мы так і засталіся жыць ў хаце курнай.



Сярэдняя: 3.8 (24 галасоў)

Дзень дагараў,
за лесам,
палымяна…
Заціхлі птушкі…
Прадзяўблісь на небе зоркі…
Пад яблыняй сядзеў,
і пах яе духмяны –
прымешваў асалоду к каве горкай…

Адпачываў…
І сам сабе зайдросціў…
За адчуванне добрага настрою…
І Вечар завітаў ка мне у госьці…
І затрымаўся,
седзячы са мною…
Мы пілі каву,
з Вечарам,
удвух…
І я вініўся,
што смалю тут цыгарэту…
І над сталом,
фанар ачэрчаваў святла мне круг,
каб мог я апісаць ўсё гэта…

Сьвет затапіла зоркавая ноч…
Надзьмуўся Месяц,
ад самаздавольства…
І, не спяшаючыся,
па Шляху Млечным крочыў…
І зоркі мігацелі ад свавольства…
Прастору столькі…
Ўзняўся, ды й – ляці…
Няведама куды –
ад зоркі, і да зоркі…
І Вечар,
тут каля мяне, прыціх…
І смакавалі разам з ім мы каву горкую…
*+*
27 траўня 2014 г.



Сярэдняя: 4.8 (86 галасоў)

(Тэкст песні)

(Прысвячаецца роднай Зэльвеншчыне
і вёсцы Залацеева)

Нямала год жыву я ў сталіцы,
У Мінску ёсць і праца, і сям'я,
Але начамі вельмі часта сніцца,
Кліча дамоў радзімая зямля…

І зноў - на захад! Еду я дадому,
Вакол гасцінца - жоўтыя палі,
Як прывітанне госцю дарагому
Яны каўрамі рапса зацвілі…

Пяе матор, як жаваранкі ў полі,
З'язджаю я з Дзяржынскае гары -
І адчуванне птушкі ў прыволлі -
На крылах мар нясуць мяне вятры.

"У добры шлях!"- шапоча алімпійка.
Мільгаюць кадры аграгарадкоў,
Рака Зяльвянка ўецца, нібы змейка,
І бацька Нёман выйшаў з берагоў .

І вось на шыльдзе надпіс "Азярніца",
А, там - да Зэльві і - рукой падаць,
Люстэркам ззяе возера вадзіца
І трэба крыху скорасць паніжаць,

Каб упісАцца ў паварот направа,
Затым налева, дАлей - па прамой,
Дзе Залацеева зіхціць яскрава,
Там тармазну, вярнуўшыся дамоў...