Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ці казка, ці быль...

Сярэдняя: 5 (5 галасоў)
Сястрыца неяк Янку павучала: “Калі адчуеш смагу летнім днём, Не пі з капытца, брацік, што папала! Аслухаешся – станеш казлянём!” Ды дзе там! Быў малеча гэткі неслух! Наўмысна нахіліўся – і папіў. І раптам сапраўды ў яго палезлі Маленечкія вострыя ражкі! Памацаў галаву хлапец рукою: “Ну нарабіў я сам сабе - бяды! Алёнушка! Сястрыца! Што са мною?! Няўжо так застанецца назаўжды?” Прайшлі гады, аселі за плячыма. Забыўшы пра гаротнасці свае, Іван – зусім дарослы, ўжо мужчына. Нібы ваду, гарэлку ў горла лье. Пра рожкі, ім схаваныя ў валоссях, Забыліся і жонка, і радня. Цяпер ужо яны Івана просяць: “Не пі! Спіртное зваліць і каня!” Але ж ці нехта п’яніцу стрымае? Ды ён яшчэ ў маленстве спрытны быў! Так п’е! Хаця і сілы ўжо не мае, І нават на галоўку стаў слабы. Співаецца, нібыта кім закляты. А рогі, хай нябачна, ды растуць. Калі ж ідзе па вуліцы "паддаты", Яго казлом часцей ужо завуць. Ды той казёл не можа ўжо спыніцца І збавіцца ад прозвішча свайго… Мараль: ”Не піце, дзетачкі, з капытца – Бо п’янства пачынаецца з яго!” Калі ж адолеў нехта гэты вершык, Дазвольце наўздагон яшчэ дадаць: “Малодшым трэба слухацца старэйшых, Каб потым у жыцці не бедаваць! Air Jordan VII 7 Retro 304775