Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Жыцце - імгненне.

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
…А здаецца, толькі ўчора Шумна веяла вясна, Зазывала на вячоркі Ды трымала дапазна. І яшчэ зусім нядаўна Лета сонечна цвіло, Так пяшчотна, так сапраўдна Па каханні нас нясло. Ночкай зорнай, песняй звонкай Напаўнялася душа, І гучалі думак гронкі, Нібы светлая імша. Адыйшоў духмяны водар Запаволеных крыніц, Ціхім плачам непагода Змыла сполах зараніц. А лістота сцеле коўдру – Лета бабіна прыйшло. І на скроні восень шчодра Сыпле срэбнае святло… І былыя летуценні Немагчыма зноўку звіць… Што жыццё? Адно імгненне! – Праляцела – не злавіць… Adidas


Шаноўная Зінаіда, стаўлю

Шаноўная Зінаіда, стаўлю вышэйшы бал. Уцэлым цудоўна.
Адно што прапаную звярнуць увагу на радок "І гучалі думак гронкі". Думкі наогул ці ГУЧАЦЬ? "Гронкі" для рыфмы, а калі гэта заўважаецца чытачом, то не зусім важна. Калі ўсё-такі пакідаць гэта слова, ці не было б лепей "І віліся думак гронкі"?
Поспехаў вам.

Дзякуй, я памыслю, магчыма

Дзякуй, я памыслю, магчыма сапраўды - "віліся", і па гучанню, і па сэнсу-лепей. Дзякуй, за выдатную аднаку і за пажаданне.