Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ігар Пракаповіч

Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)
І Лондан, і Парыж далёка за кардонам, І Рыа-дэ-Жанейры ня свецяцца агні. Жыву спакойны, ціхі, амаль што невядомы, Пішу на мове вершы – і так мінюць дні. Бываў я у Варшавах, у Кракавах і Гданьсках, Па Вроцлаву таксама ля Одэра гуляў, Але, прызнацца шчыра, у тых, не нашых паньствах, Я край свой нарачанскі шчымліва ўспамінаў. Хістаюцца чароты над чыстаю вадою, У рэчцы зіхаціцца бліскучая луска. Мой край, якою сілай я звязаны з табою, Што ты мяне не хочаш далёка адпускаць? Утульна мне і проста сярод людзей знаёмых, Сярод жанчын прыгожых, правераных сяброў. У гутарках, бывае, хапае слоў салёных, Ды гэта не змяншае ні веру, ні любоў. Паеду, пэўна, ў Лондан. А можа і ў Парыжы Блукаць буду Манмартрам ці дзесьці у Палях, Але заўсёды буду вастрыць дадому лыжы, Па мове і па песнях шукаць да шчасця шлях. Air Jordan IV 4 Shoes


Сярэдняя: 4 (3 галасоў)
Асеннія фарбы душу напаўняюць самотай. Жыццё як імгненне: паспеееш хіба азірнуцца. Мінулае гляне амаль беспрасветнай работай І кроплямі шчасця, якімі не змог захлынуцца. Яно адлятае, нібыта птушыныя зграі На бераг далёкі з чароўнаю назваю “вырай”. Душа ж свае крылы да сэрца бліжэй прыціскае, Бо мусіць застацца ў гэтай краіне астылай. І бачыць паўсюдна самотна-шчымлівыя мроі У барвах асенніх ужо непатрэбнай лістоты, У гэтым трывожным халодна-даждлівым спакоі, У днях, што мінуць у палоне будзённай работы. А кропелькі шчасця ізноў застануцца ў росах. Іх высушыць сонца, падыміць высока да неба. І зрэжуцца травы. І лягуць на роўных пракосах. І цела захоча скарынку жытнёвага хлеба… Nike Air Max


Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)
Без мовы ты ніхто – жывёла ды і толькі. Яда, работа, сон – такі расклад жыцця. А роднага ў душы – ні каліва, ні долькі. Не дома ў доме ты, ты дома - у гасцях. Ды што яшчэ казаць? ды, пэўна, што нічрга… Калі без мовы ты – не можаш чуць прамоў. Ты хочаш многа мець, ды пуста тое “многа”, Калі твая душа не мае родных слоў… Nike


Сярэдняя: 5 (1 голас)
Дзякуй Богу, яшчэ год мы пражылі. І мне верыцца, што ўсё ж паразумнелі. Зразумелі, што на роднае зямлі Не забыліся бацькоў, не анямелі. Роднай мовай моліцца душа, Родным словам сэрца прамаўляе. А чужое слова, як іржа, І народ, і памяць раз’ядае. А без мовы проста быдла мы, Проста племя здраднікаў і хціўцаў, Што ў палоне чаркі і маны, Нібы статак дзікіх палахліўцаў. Не давайце сэрцу заржавець! Размякчайце вусны родным словам! Беларусі – моваю квітнець. Беларусу – быць душой здаровым! Air Jordan V Low Supreme